طرفداری- فوتبال هلند در حالی تغییر است. پس ازآنکه این کشور از صعود به رقابت های یورو 2016 بازماند، مسئولان تیم های بزرگ این کشور تصمیم گرفتند کمیته ای تشکیل دهند تا علل ضعف مشخص شود. مدیر آکادمی تیم های فاینورد، آژاکس و آیندهوون که در حفظ استعدادها بیشترین تلاش را می کنند، آن روز به این نتیجه رسیدند با فشرده کردن بازی ها و افزایش تعداد بازی های رودررو میان تیم های بزرگ، رقابت میان جوانان به شکل قابل توجهی افزایش خواهد یافت و همین پیشرفتی خواهد شد.
در اتاق فکر صحبت این شد:" باید بازیکنانمان را برای مدت بیشتری در کشور نگه داریم." مسئول باشگاه آژاکس پاسخ داد:" ما یک طرح مربیگری را در میان مربیان آکادمی راه اندازی خواهیم کرد. به این صورت که هر مربی مسئولیت 5 بازیکن را به عهده خواهدگرفت و به خانه آن ها خواهد رفت تا دوست خانوادگی شان شود. این کار باعث می شود بازیکنان به باشگاه عشق بورزند و در آینده نخواهد که از باشگاه بروند."
آیندهوون با این طرف موافق بود اما فاینورد یک سوال داشت:" در مورد ذهنیت بازیکنان چه کار کنیم؟ آن ها ذهنیت برد ندارند و از این لحاظ در وضعیت مناسبی نیستند." در طول صحبت آن ها آرام بودند اما در این خصوص باید با حرارت و شدت به بحث می پرداختند. دمین هرتوگ، یکی از مدیران ارشد حاضر در جلسه چیزی را که بعد ها به من گفت را در آن جلسه هم مطرح کرد:" باید افکار و ذهنیت آن ها را در طول حضورشان در آکادمی عوض کنیم"
"در طول تمرینات به ندرت سوت می زنیم و به آن ها می گوییم به جای شکایت و شکوه، به بازی ادامه دهند. ما برای پیروزی در رقابت ها بازی می کنیم." مدیر فاینورد ادامه داد که وقتی به محل غذاخوری جوانان رفته، دیده که دو پسر زیر 16 سال به خاطر باخت در جلسه تمرینی باید برای بقیه غذا می آوردند. آن ها از اینکار متنفر بودند و به نظر در بازی بعد هرکاری می کردند تا دوباره این وظیفه به آن ها محول نشود.
باهرتوگ، در کمپ تمرینی وارکنورد ملاقات کردم. راسموس آنکرسن در اثر جدیدی که نوشته «The Goldmine Effect» به محیطی که ستاره های با استعداد برای رشد نیاز دارند، اشاره کرده است. برای مثال او در روستای بکوجیِ اتیوپی، بهترین دونده های جوان در فاصله متوسط را پیدا کرده بود. شبیه به این در ایتنِ کشور کنیا، بهترین دونده های جوان برای مسافت های طولانی را پیدا کرد. در جامائیکا و شهر کینگستون، جایی که آسافا پاول و یوسین بولت پرورش یافته اند، زمینی خشک بود که این دو در آنجا تمرین می کردند. زمینی بدون چمن که وزنه های زنگ زده برای تمرین در گوشه انباشته شده بود. آنکرسن فهمید این جا همانی است که عزم و اراده را تقویت می کند.
وارکنورد معدن طلا است. آنجا توسط یک گیت که به پارکینگ می رود، از عموم مردم استقبال می کند. در واقع در آنجا 19 زمین تمرین مختلف با اندازه های گوناگون قرار دارد. به زمینی که من رفتم تعدادی از جوانان محلی با پوشیدن کاور سیاه بازی می کردند که ماموران امنیتی آن هارا بالاخره از زمین دور کردند. تجهیزات در داخل لوازمی به رنگ پرچم فاینورد نگه داشته می شود. جوانان دست در دست هم سرود باشگاه را می خوانند غیرممکن است تحت تاثیر قرار نگیرید.
در دورترین نقطه، زمینی قرار دارد که تیم اصلی فاینورد تمرین می کند. این زمین چمن، پنج خط عمودی دارد که باعث می شود بازیکنان با شمارش آن بدانند در کجای زمین باید کدام تاکتیک ها را پیاده کنند. گلن فن درکران، سرمربی تیم به من می گوید:" وقتی باران می بارد زمین بازی شدیدا خیس می شود و نمی توان تمرین کرد و مسیری که به زمین چمن می رود، پراز آب می شود. می بینم پدرانی که با کت و شلوار و کفش معمولی پا بر روی زمین چمن می گذارند و همه جا گِل می شود. بله ما می خندیم و همین باعث می شود باشگاه خاصی باشیم."
"هیچ امکانات خاصی در باشگاه نداریم. به ساحل می رویم و در حالی که باد به صورت ما برخورد می کند، می دویم. این کار باعث می شود بچه ها از لحاظ انسانی رشد کنند. وقتی فاینورد با آژاکس در اواسط اکتبر 2016 ملاقات کرد، 10 بازی می شد که نباخته بود. آن ها در آن روزها سعی داشتند با فلسفه باشگاه خود هلند را دوباره به شکوه گذشته بازگردانند. «Amsterdam droomt, Rotterdam werken» که معنیاش می شود «آمستردام رویاپردازی می کند، روتردام تلاش»
مشخص است آن هایی که نمایش های هلند را دیده اند، می دانند این تیم به کارسخت نیاز دارد نه رویاپردازی." تماشاگران ما در روتردام، می دانند معنی تلاش سخت و کار کردن چیست و حقوقی که در می آورند چه معنایی دارد." دمین هرتوگ، دوستِ خوب من این را گفته است. "اگر برای 90 دقیقه سخت بجنگید، آن گاه مورد حمایت تماشاگران قرار می گیرید اگرنه، آن ها شما را قبول نخواهند کرد. تماشاگران می خواهند ببیند تیم، برای یکدیگر می جنگند، تلاش می کند و عرق می ریزد."
"شعار ما در باشگاه، «دست در دست هم» است و این فلسفه باشگاه ما محسوب می شود. این فرهنگ ما است و می خواهیم این فرهنگ را به بازیکنان منتقل کنیم تا رفتارشان تغییر کرده و پیشرفت کنند. از لحاظ ذهنی، فیزیکی، فنی و تاکتیکی"
جمعیت روتردام زندگیای سخت برپایه تلاش زیاد را دوست دارند و به آن عادت کرده اند. این شهر صاحب بزرگترین بند کل اروپا است که در جنگ جهانی دوم، توسط لوفت وافه [ نیروی هوایی آلمان ] بمباران شد. بازماندگان محلی، آن را دوباره ساختند. غرور شهروندی خارق العاده ای بر اینجا حاکم است. با عبور ترن ها و دوچرخه ها از کنار لاله های رنگارنگ، روتردام را شبیه سایر شهر های هلند کرده است اما اینطور هم نیست که همه چیز بدون تنش باشد. درست مانند ناپل، بارسلونا، گلاسکو، روتردام هم تنش های خاص خود را دارد.
بهترین کسی که ارزش های مردم روتردام را در فوتبال نشان می دهد، درک کویت است. کویت در سواحل همینجا رشد کرد، ماهی و شیر خورد و مراقب تغذیه اش بود، فرهنگ سخت کوشی را یاد گرفت و به گفته خودش اگر فوتبالیست نمی شد، ملوان می شد. او معنای سختکوشی را می داند. او پسر طلایی هلند است. فوتبال از لحاظ تاریخی، ورزشی مردانه و خشن است به همین دلیل مردانی چون کویت خیلی زود به قلب هلندی ها نفوذ کردند. به خاطر خصوصیات فنی کویت نیست که همه دوستش دارند. در زمانه ای که هرهلندی دوست دارد به میلان یا بارسلونا برود و افتخار کسب کند، او به کشورش بازگشت تا کمک کند. حتی در تیم ملی هم خداحافظی کرد تا جا برای جوانتر از خود باز شود. کاری که کرایوف برای گولیت، رایکارد برای برکمپ و داویدز برای اسنایدر انجام داد.
فن درفارت، سیدورف، فن پرسی و اسنایدر برخلاف کویت هیچ وقت دوست نداشتند به هلند برگردند. در فاینورد آن ها کویت را الگوی جوانان کرده اند. تونی ویلهنا، کارسدورپ و کونگولو همه از آکادمی فاینورد بیرون آمدند. مارتینس ایندی، دی فرای، کلاسی، فر، یانمات و واینالدوم. همه این بازیکنان وقتی هرتوگ، مدیر آکادمی بود پرورش یافتند. آمستردام می تواند رویاپردازی کند چون روتردام به لطف آکادمی خود در حال پرورش جوانانی است که هم هلند و هم فاینورد را به شکوه گذشته بازخواهد گرداند.
به قلم Dan Fieldsend برای سایت Thesefootballtimes