طرفداری- هیچ رویداد ورزشی ای در جهان، محبوب تر از جام جهانی فوتبال نیست. هر 4 سال یک بار، برای یک ماه، چندین میلیون نفر توجه خود را به این تورنومنت جلب می کنند؛ جایی که در آن، پر استعداد ترین بازیکنان روی زمین، با افتخار برای کشور خود به رقابت می پردازند.
جنگ ها متوقف می شود، مردم برای نرفتن به محل کار خود بهانه می آوردند و گویا هیچ چیز به جز این مسابقات اهمیتی ندارد. مردم به صورت گروهی به کافه ها و بارها می روند تا بازی ها را تماشا کنند یا چندین روز در یک ساعت معین در خانه خود می نشینند و به تلویزیون خیره می شوند.
اولین جام جهانی، که توسط اروگوئه فتح شد، در سال 1930 انجام شد. در آن جام فقط 13 تیم حضور داشتند و حالا، تورنومنت 32 تیم دارد. بازی فینال این مسابقات هم طبق برآورد ها، بیش از یک میلیارد بیننده در سراسر دنیا دارد. فوتبال بدون شک، یکی از مهم ترین چیزها در عصر حاضر است و جام جهانی، مهم ترین رویداد این ورزش است.
البته این ورزش همیشه اینقدر محبوب نبوده است. این ورزش حدودا یک قرن پیش فقط توسط دانش آموزان در مدارس خصوصی انگلیس بازی می شده است اما با کمک استعمار رفته رفته تبدیل به ورزش اول جهان شد. جواب دادن به این سوال که چه کسی اولین بار فوتبال بازی کرد، تقریبا مثل جواب دادن به این است که اسپاگتی را چه کسی اختراع کرد. با این حال، چینی ها بر روی هر دو مسئله، ادعا مالکیت دارند. البته باور عامه بر این است که این بازی دراصل بریتانیایی است زیرا آن ها قوانین اصلی این بازی را در سال 1863 تعریف کردند.
بازی فوتبال، از زمان های بسیار قدیم در عهد کهن انجام می شده است. در ابتدا بازی ای به نام سوچو توسط چینی ها در حوالی سال 1700 قبل از میلاد مسیح، در زمان امپراطوری هان، انجام می شده است. بازی ای که تشکیل شده از بازیکنانی بود که به یک توپ چرمی لگد می زدند و تلاش می کردند که آن را وارد دروازه کوچکی کنند که با چوب های بامبو بلند، درست شده بود.
در اروپا، دقیقا بازی مشابهی با نام اپیسکایرس، توسط مردم یونان انجام می شد. ورزشی که در آن، بازیکنان تلاش می کردند که با کمک دست و پای خود، توپ را از خط دروازه رد کنند. رومی ها نیز سبک مشابهی از این بازی را با نام هارپاستوم، بازی می کردند که این بازی با توپی کوچک بر روی زمینی مستطیل شکل بود که با خط کشی مشخص شده بود.
وظیفه بازیکنان دراین بازی این بود که با استفاده از دست های خود، توپ را از خط تعیین شده تیم حریف عبور دهند. لشکرهای رومی در نهایت این بازی را در سال 43 ... به بریتانیای کبیر بردند. جایی که این ورزش در طی هشت قرن حضور با نام ماب فوتبال، رفته رفته تبدیل به یک ورزش بسیار مهم شد.
در ابتدا این بازی به جای ورزش، بیشتر خون آلود و خشن بود و مشت زدن و گاز گرفتن های زیادی در یک بازی دیده می شد. بازی این طور بود که باید توپ به جای مشخصی با استفاده از پاها و دست ها می رفت و صدها بازیکن نیز در آن حضور داشتند.
این بازی، اعتراضات و مشکلات زیادی را به وجود آورد تا نهایتا به طور کلی ممنوع اعلام شد. در ایتالیا، فوتبال دیگری با نام کالچو- اسمی که فوتبال در ایتالیا در حال حاضر هم دارد- در فلورانس در حوالی سال های 1500 در جریان رونسانس، در حال شکل گیری بود. این بازی هم شبیه به ماب فوتبال خشن بود در سانتا کراس، برگزار می شد. جایی که 100 یارد طول و 50 یارد عرض داشت. چیزی نزدیک به سایز زمین فوتبال امروزی!
همانند نسخه بریتانیایی، بازیکنان می توانستند از دست خود استفاده کنند. فوتبال اولین قدم های خود در راه مدرن شدن را در 26 اکتبر 1863 برداشت. جایی که 13 نفر از مردان اسکاتلندی و انگلیسی، در برج فریمیسن در لندن، تحت قوانین مشخصی که برای کنترل بازی تعریف شده بود، به مصاف هم رفتند.
بعضی از قوانین، از مدرسه راگبی الهام گرفته شده بود. قوانینی که اجازه استفاده از دست و تکل های خشن را می داد. بقیه قوانین هم از چیزی به نام قانون کمبریج به وجود آمد. چیزی که توسط بسیاری از دانشگاه های بریتانیا در سال 1848 وضع شده بود. به جای سازش، آن ورزش دو قسمت شد و به دو ورزش فوتبال و راگبی تبدیل شد.
در روز 8 دسامبر 1863، 11 تیم لندنی تحت نظارت یک کمیته فوتبال ساخته شد و قوانینی وضع شد که در آن ها، تکل های خشن از بین رفتند. قانون دیگر نیز 6 سال دیگر به وجود آمد که از برخورد توپ با دست، ممانعت شد. این تغییر، تقریبا فوتبال مدرن را پایه نهاد و برای همیشه آن را از راگبی جدا کرد.
قوانین اولیه فوتبال اینگونه بودند:
1-بیشترین طول زمین می توانید 200 یارد باشد . بیشترین عرض هم باید 100 یارد باشد. طول و عرض زمین باید توسط پرچم ها مشخص شود. دروازه باید توسط دو تیرک کناری مشخص شود که با هم 8 یارد فاصله دارند و هیچ تیر یا وسیله ای نباید بین آن ها باشد.
2-ضربه به سمت دروازه برای گلزنی باید زده شود و بازی دوباره از وسط زمین باید توسط تیمی که گل را دریافت کرده آغاز شود. هیچ بازیکنی از تیم حریف، قبل از شروع مجدد بازی، نباید در فاصله ای کمتر از 10 یارد از توپ باشد.
3-بعد از هر گل، تیمی که گل خورده باید بازی را آغاز کند و دو تیم پس از هر گل، باید زمین را عوض کنند.
4- توپی گل خواهد بود که از روی خط بین دو تیر یا از فضای بین آن ها، با هر ارتفاعی، عبور کند و نباید با دست انداخته، پرتاب شده یا حمل شده باشد.
5- وقتی توپ به بیرون است، بازیکنی که آن را می گیرد باید از بیرون خط های مشخص آن را پرتاب کند و تا وقتی که توپ به زمین برخورد نکرده است، هیچکس نمی تواند آن را لمس کند.
6- وقتی یک بازیکن شوت می زد، هر بازیکنی که نزدیک به خط دروازه حریف است، نمی تواند بازی کند. و نه می تواند که توپ را لمس کند و نه مانع بازی بازیکن دیگری شود. اما وقتی توپ در بازی در جریان است، هیچ بازیکنی ممانعت برای بازی ندارد.
7- وقتی توپ از کنار دروازه به بیرون برود، از تیمی که دروازه متعلق به آن ها بوده است، یک بازیکن باید ضربه ای آزاد به توپ بزند تا بقیه بتوانند دوباره توپ را لمس کنند. اگر بازیکنی از تیمی که دروازه برای آن هاست، توپ را به بیرون بزند، یک بازیکن از تیم دیگر باید از فاصله 15 یاردی خط دروازه، توپ را ارسال کند و بازیکنان حریف هم باید در دروازه خود بایستند.
8-اگر یک بازیکن ضربه ای را دید، باید به او یک ضربه آزاد هدیه داد و او می تواند تا جایی که می خواهد عقب برود و بازیکنی از تیم حریف نمی تواند جلوی او باشد تا ضربه ای به توپ زده شود.
9- هیچ بازیکنی نباید با توپ فرار کند.
10- هیچ حرکتی با دست برای بازیکنان مجاز نیست تا آن ها بتوانند بهتر کار کنند.
11- بازیکنی نباید توپ را با دست بیندازد یا به بازیکن دیگری پاس بدهد.
12- هیچ بازیکنی نمی تواند در طول بازی، توپ را با دست خود بردارد.
13- یک بازیکن اگر توپ را بدون خطا بگیرد یا از ابتدا بازی را آغاز کند، می تواند توپ را شوت کند و یا به یک بازیکن دیگر پاس بدهد.
14- هیچ بازیکنی نباید ناخن مصنوعی، پاشنه آهنی یا هرچیز دیگری در لباس یا کفش خود جاسازی کند