طرفداری- بعد از موفقیت جام جهانی نخست، این مسابقات به سرعت به عنوان مهم ترین مسابقه فوتبالی شناخته شد. برخلاف جام اول که اکثر تیم های اروپایی، نمی خواستند که در آن شرکت کنند، در این جام، 32 تیم از 50 عضو فیفا، برای شرکت در جام جهانی درخواست دادند. در سال 1932، فیفا از ایتالیا، درخواست میزبانی جام را کرد و رهبر فاشیست وقت ایتالیا، بنیتو موسولینی، این پیشنهاد را سریعا قبول کرد. زیرا او می خواست قدرت حکومت فاشیستیش را به همگان نشان دهد.
تعداد زیاد درخواست ها برای جام جهانی، فیفا را به برگزاری بازی های مقدماتی مجاب کرد. تیم ها در گروه های دو تا سه تیمی قرار گرفتند تا شانس حضور در این جام را امتحان کنند. به طرز عجیبی میزبان جام، ایتالیا هم باید برای صعود در این مرحله شرکت می کرد و چه افتضاحی بود اگر ایتالیا میزبان به جام جهانی نمی رفت.
اما فیفا در حق ایتالیا لطف کرد و آن ها را با تیم یونان، در یک گروه دو تیمی قرار داد. یونانی که تنها 4 سال از تشکیل تیم ملی اش گذشته بود. ایتالیا بازی اول را 4 بر 0 برد و بازی دوم هم، به دلیل انصراف یونان بعد از این شکست سنگین، برگزار نشد.
اروگوئه از طرفی، فراموش نکرده بود که تیم های اروپایی و به ویژه ایتالیا، جام جهانی قبلی را شرکت نکردند و تصمیم گرفت تیمی ارسال نکند. این اولین و تنها باری بود که یک قهرمان جهان، در دوره بعد شرکت نکرده است.
نایب قهرمان دوره قبل، آرژانتین نیز پس از این که تیم ها، بازیکنان خود را در اختیار تیم ملی نگذاشتند، با بازیکنان آماتور دسته دومی یا سومی به ایتالیا آمد تا شانس بسیار کمی برای فتح جام داشته باشد. تیم های آرژانتینی از آن می ترسیدند که اگر بازیکنانشان به ایتالیا بروند، تیم های محلی این کشور بازیکنان را به ترک وطن و بازی برای آن ها ترغیب کنند.
پس با این که بهترین فوتبال آن عصر برای آرژانتین و اروگوئه بود، استعدادهای هردوکشور در این جام حضور نداشتند. همینطور بریتانیایی ها، که مالکان فوتبال مدرن بودند، با توجه به حضور نداشتن در فیفا، این جام را هم از دست دادند. جام جهانی از 27 می تا 10 ژوئن، در هشت شهر برگزار شد که این شهر ها، ناپل، رم، فلورانس، جنوا، بولونیا، میلان، تورین و تریسته بودند.
با در نظر گرفتن این که در جام رقابت باقی بماند و همینطور، به دلیل مسائل مالی، هشت تیم برزیل، ایتالیا، چکسلواکی، مجارستان، اتریش، آرژانتین، آلمان و هلند، در سید یک بودند تا به هم نخورند. این تورنمنت با 16 تیم برگزار شد که غیر از آمریکا، مصر، برزیل و آرژانتین، 12 تیم دیگر اروپایی بودند.
نصف تیم هایی که به ایتالیا رفته بودند که شامل برزیل، آمریکا و آرژانتین هم می شد، بعد از گذشت تنها 90 دقیقه باید به خانه برمی گشتند زیرا جام، فرمت تک حذفی داشت. بزرگترین ترس ایتالیا در این جام، رویارویی با اتریش قدرتمند به مربیگری هوگو مایسل بود که به وون در تیم (تیم شگفت انگیز) معروف بود و حریفان را به راحتی از پیش رو بر می داشت.
مایسل که در خانواده ای ثروتمند به دنیا آمده بود، در دهه 20 رئیس فدراسیون اتریش بود و سپس، به عنوان مربی تیم فوتبال این تیم در آمد. او تلاش زیادی برای شکل گرفتن فوتبال در اتریش داشت و در سال 1927، جام میتروپا- به نوعی شبیه به لیگ قهرمانان فعلی- را ابداع کرد. اگرچه بیشتر افتخارات وی، به عنوان مربی شکل گرفت.
در سال 1912، او اولین بار به عنوان مربی اتریش در بازی برابر ایتالیا در جنوا روی نیمکت نشست که تیمش 3 بر 1 ایتالیا را شکست داد. او دو سال مربی این تیم بود و سپس به جنگ جهانی اول رفت اما پس از بازگشت در سال 1919، دوباره مربی اتریش شد. وون در تیم، توانایی فوق العاده مایل بود. آن ها 14 بازی بدون شکست را از آپریل 1931، با برد برابر چکسلواکی آغاز کردند و در مسیری که 11 برد و 3 تساوی برای آن ها داشت، برد های خوبی در مقابل آلمان (6-0 در برلین و 5-0 در وین) و برد پرگل 5-0 برابر اسکاتلند داشتند.
اتریش با این تیم، که تنها سه بار در بین سال های 1931 تا 1934 در 31 بازی اش باخته بود، سودای قهرمانی جهان را داشت. یکی از بردهای این تیم در آستانه جام جهانی، برد 4 بر 2 برابر ایتالیا در تورین بود.
فیفا به ایتالیا فرصت داده بود که تا تصویری خوب از کشورش با برگزاری این رقابت ها نشان دهد و چرا که نه، قهرمان جهان هم بشود. اما برخلاف خواسته موسولینی و برگزار کنندگان، راه ایتالیا برای قهرمانی موانع زیادی داشت.
چکسلواکی، اسپانیا و مجارستان هم شانس های دیگر قهرمانی بودند. هرچند که II Duce (موسولینی) مطمئن بود که ایتالیای عزیزش قهرمان خواهد شد. موسولینی طرفدار سرسخت فوتبال نبود، اما برای او، جام جهانی فقط یک مسابقه ورزشی نبود و او با این فرصت می خواست نشان دهد که رژیم توتالیته وی، ایتالیا را به یک ابر قدرت تبدیل کرده است.
به همین دلیل، او بسیار به این جام اهمیت می داد، تا حدی که شب قبل از اولین بازی با ایالات متحده، او به رم رفته و با بازیکنان، صحبت کرد. ایتالیا با مربیگری ویتوریو پوتزو، دو ماه پیش از شروع جام، در محلی زیبا و کوهپایه ای در شمال ایتالیا، در کنار دریاچه ماگیوره، کمپ خود را برپا کرد.
پوتزو که از سال 1905، به مدت 5 سال در تورینو بازی کرده بود، یکی از متخصصان سبک مایسل بود. او که در جوانی، در انگلیس به فوتبال علاقه مند شده بود، الگویی برای بازیکنان خود محسوب می شد. او در سال 1929، مربی ایتالیا شد تا برای اولین بار در تاریخ، یک نفر و نه یک کمیته، بازیکنان تیم ملی را انتخاب کند.
اما او کمی هم خرافاتی بود و دو شی را برای خوش شانسی با خود حمل می کرد. یکی، تکه ای شیشه بود که از جامی که در آن، ایتالیا، مجارستان را برده بود و قهرمان شده بود، با خود داشت و در جیب خود حمل می کرد. آن جام، گرو کاپ، نمونه قبلی مسابقات قهرمانی اروپا، بود. او معمولا با این تکه شیشه بازی هم می کرد.
دومین وسیله هم یک بلیت یک طرفه سفر به انگلیس بود که خانواده اش سال ها قبل برای او خریده بودند. اما علیرغم این ها، ایتالیا استعدادهای خوبی هم داشت. با توجه به ترسی که در مورد قهرمان نشدن ایتالیا بود، موسولینی همه نفرات با اجداد ایتالیایی را برای ورود به ارتش این کشور، آزاد دانست. اوریوندی ها (نفراتی از آمریکای جنوبی که برای ایتالیا بازی می کردند)، مونتی، بازیکن آرژانتین در جام جهانی قبلی، ریموندو اورسی (نایب قهرمان المپیک 1928 که در جام جهانی غایب بود) و آتیلیو دماریا و انریکه گایتا بودند.
پوتزو، حضور آن ها را با این بحث که اگر آن ها می توانند در ارتش باشند، پس می توانند برای تیم ملی هم بازی کنند، در تیم خودش قطعی کرد. او گفت: اگر آن ها می توانند برای ایتالیا بمیرند، پس می توانند برای ایتالیا بازی کنند. او همینطور، سبک II Metodo (روش) را به ایتالیا معرفی کرد که این سبک، 2-3-5، بود. یعنی 2 دفاع، 3 هافبک و 5 مهاجم در آن حضور داشتند. این سبک که قبلا توسط اتریش، چکسلواکی و مجارستان، استفاده می شد و در دهه 20، بسیار مطرح بود. محور این سبک هم، روی پاس های کوتاه و تکنیک بازیکنان به همراه بازی بر روی زمین بود.
سبک پوتزو اما، بازیکنان بیشتری را در خط هافبک اضافه کرد و فرمت 2-3-2-3 را اختراع کرد. این سبک، دفاع قوی تری را ارائه می داد و استفاده از ضد حمله ها را به عنوان تلاش هجومی تیم، بیشتر می کرد.