طرفداری | پنالتیهای جام جهانی ۲۰۲۶ به یکی از بحثبرانگیزترین موضوعات این تورنمنت تبدیل شدهاند. ضرباتی که نهتنها مهاجمان، بلکه مدافعان میانی نیز بارها پشت آن ایستادهاند و در بسیاری از موارد، نتیجهای ناامیدکننده رقم زدهاند.
به گزارش اتلتیک، وقتی صحبت از انتخاب پنالتیزن میشود، معمولاً اولین گزینهها مهاجمان، وینگرها، هافبکهای هجومی یا حتی هافبکهای میانی هستند. بازیکنانی که بهدلیل کیفیت ضربهزنی، تکنیک و توانایی گلزنی، مناسبترین نفرات برای چنین موقعیتهایی به شمار میروند. با این حال، در جام جهانی ۲۰۲۶ ترند متفاوتی دیده میشود. در تورنمنتی که بهخاطر تعداد بالای پنالتیهای از دسترفته مورد توجه قرار گرفته، حدود ۱۸ درصد از تمام پنالتیها توسط مدافعان میانی زده شده است.
این آمار در نگاه اول عجیب به نظر میرسد، اما نکته نگرانکنندهای وجود دارد: بیش از نیمی از این ضربات، با اشتباهاتی فاحش، وارد دروازه نشدهاند. داوینسون سانچز از کلمبیا، مانوئل آکانجی از سوئیس، هری سوتار و لوکاس هرینگتون از استرالیا و یوناتان تا از آلمان، همگی پنالتیهایی را یا به تیر افقی کوبیدند یا به بالای دروازه فرستادند. در کل، مدافعان میانی تنها در حدود 45 درصد از ضربات خود موفق بودهاند.
البته این به آن معنا نیست که مدافعان ذاتاً پنالتیزنهای ضعیفی هستند. تاریخ فوتبال نمونههای موفق زیادی را به خود دیده است. رونالد کومان، مدافع افسانهای هلند، در طول دوران حرفهای خود بیش از ۱۰۰ پنالتی را به گل تبدیل کرد و یکی از بهترین پنالتیزنهای تاریخ فوتبال محسوب میشود. ضربه هری مگوایر در فینال یورو 2020 و داوید لوئیز در فینال لیگ قهرمانان 2012 نمونه دیگری برای دفاع از مدافعان میانی است.
با این وجود، آمار جام جهانی ۲۰۲۶ یک پیام روشن برای تیمهای حاضر در مراحل حذفی دارد: اگر کار به ضربات پنالتی کشید، شاید بهتر باشد مسئولیت را به مدافعان میانی نسپارید.