طرفداری | «آنقدرها هم بد نیستم.» رودری این را صبح روز بعد از صدمین مسابقه جام جهانی ۲۰۲۶ میگوید. در اتاق کنفرانس ورزشگاه کاتن بول، جایی که پوسترهای قدیمی دیوارها را پوشاندهاند، اسپانیا در آستانه آخرین تمرینهایش پیش از صد و یکمین بازی جام قرار دارد و کاپیتان تیم مشغول حساب و کتاب است.
گاردین گزارش میدهد: او میگوید با وجود شش مسابقهای که خودش در آنها بازی کرده و سفرهای طولانی از آتلانتا به گوادالاخارا، از دالاس به لس آنجلس و دوباره بازگشت به دالاس (چیزی حدود ۱۴۵۰۰ کیلومتر) معتقد است «اکثریت عظیم» بازیهای جام را تماشا کرده است.
بعضی بازیها را صرفاً به عنوان یک هوادار میبینم؛ مخصوصاً تیمهایی که ممکن نیست با آنها روبهرو شویم. بعضی دیگر را هم تحلیل میکنم. البته نه اینکه با قلم و کاغذ بنشینم.
همتیمیهایش هم او را دقیقاً همینطور دوست دارند و خود رودری هم نمیتواند جور دیگری باشد. این همان شخصیت رودری است؛ برنده توپ طلای فوتبال جهان و فارغالتحصیل رشته مدیریت بازرگانی از دانشگاه کاستِیون.
پسری که وقتی اسپانیا آخرین قهرمانیاش در جام جهانی را جشن گرفت، ۱۴ ساله بود و در اردویی در جنگلهای کنتیکت حضور داشت و حالا در ۳۰ سالگی آرزو دارد همان جام را ۱۶ سال بعد در خاک آمریکا، به عنوان کاپیتان بالای سر ببرد.
هافبکی که گاهی بیشتر شبیه یک مربی است؛ کسی که همه چیز را تحلیل میکند. وقتی رودری حرف میزند، همه گوش میدهند. گاهی هم چارهای جز گوش دادن ندارند. و البته رودری زیاد حرف میزند؛ با آرامشی که اقتدار را منتقل میکند.
او درباره نیمهنهایی دیگر میگوید:
بازی انگلیس و آرژانتین بسیار، بسیار نزدیک خواهد بود؛ دو سبک کاملاً متفاوت فوتبال. اما ترجیح میدهم روی بازی خودمان تمرکز کنم.
و ادامه میدهد:
فرانسه یکی از بهترین تیمهای این جام است و در فرم فوقالعادهای قرار دارد، اما اسپانیا هم همینطور. ما میتوانیم آنها را شکست دهیم؛ همانطور که در یورو و لیگ ملتها این کار را انجام دادیم.
مانند دیدار سهشنبه در دالاس، هر دو تقابل قبلی نیز در مرحله نیمهنهایی برگزار شده بود. تابستان گذشته اسپانیا در لیگ ملتها فرانسه را ۵ بر ۴ شکست داد؛ نتیجهای که از نزدیک بودن بازی حکایت میکند، اما واقعیت این است که اسپانیا تا یازده دقیقه مانده به پایان، با نتیجه ۵ بر ۱ جلو بود. یک سال قبلتر هم اسپانیا در نیمهنهایی یورو ۲۰۲۴ با نتیجه ۲ بر ۱ فرانسه را شکست داده بود.
نشانههای امیدوارکننده به همین جا ختم نمیشود. اولین جامی که رودری با پیراهن اسپانیا به دست آورد، قهرمانی زیر ۱۹ سال اروپا در سال ۲۰۱۵ بود؛ جایی که اسپانیا باز هم در نیمهنهایی فرانسه را شکست داد. آن روز در شهر کاترینی یونان، رودری و میکل مرینو زوج خط میانی بودند، اونای سیمون روی نیمکت نشسته بود و لوئیس دلافوئنته سرمربی تیم بود.
رودری میگوید:
لوئیس اصلاً تغییر نکرده است. همانجا بود که شروع کرد به ساختن چیزی که امروز میبینیم.
آن زمان رودری ۱۹ سال داشت؛ حالا ۳۰ ساله است. این فصل و این جام برایش آسان نبوده است. همه چیز مثل یورو ۲۰۲۴ پیش نرفت؛ تورنمنتی که اسپانیا از همان ابتدا همه را تحت تأثیر قرار داد.
با این حال رودری معتقد است تیم در زمان مناسب به بهترین فرم خود رسیده است. این موضوع درباره خودش هم صدق میکند. پس از مصدومیت همسترینگ در فینال یورو ۲۰۲۴ که باعث شد بین دو نیمه زمین را ترک کند، در سپتامبر همان سال رباط صلیبی زانویش نیز پاره شد؛ مصدومیتی که باعث شد برای دریافت توپ طلایش با عصا روی صحنه برود.
او میگوید فصل گذشته صرف بازگشت دوباره به خودش شد. از حمایت منچسترسیتی قدردانی میکند و معتقد است که حالا دوباره به بهترین شرایط رسیده است.
حالم خوب است و از پیشرفت تیم خوشحالم؛ چیزی که در تورنمنتها اهمیت فوقالعادهای دارد. هرچه جلوتر آمدیم، شرایط مسابقات را بهتر درک کردیم و حالا در مقطع خوبی قرار داریم. من تیمی را میبینم که به همان اندازه یورو رقابتی است. شرایط بدنی بازیکنان نسبت به زمان ورودمان متفاوت شده است. به همین دلیل از همان ابتدا میگفتم این یک تورنمنت طولانی است؛ باید آن را هضم کنیم و کمکم به بهترین نسخه خودمان تبدیل شویم. حالا این روند را میبینیم. اگر همین مسیر ادامه پیدا کند، به بالاترین سطحمان خواهیم رسید. اما مهمتر از هر چیز، روحیه رقابتی این تیم است.
او درباره فرانسه میگوید:
فرانسه کیفیت هجومی فوقالعادهای دارد، اما من بیشتر از هر چیز قدرت دفاعیشان را تحسین میکنم. در دفاع فشرده بسیار خوب عمل میکنند، از نظر فیزیکی قدرتمند و در نبردها بسیار تهاجمی هستند. باید بازی را به سمتی ببریم که خودمان میخواهیم. کم پیش میآید مسابقهای مثل آن بازی ۵-۴ سال گذشته تمام شود و نباید اجازه دهیم آن مسابقه ما را گول بزند. ای کاش دوباره همانطور میشد! اما فکر نمیکنم چنین اتفاقی بیفتد. این بار با تیمی منسجمتر روبهرو خواهیم شد که گل زدن به آن بسیار دشوارتر است. جام جهانی با هر تورنمنت دیگری فرق دارد. باید کنترل بیشتری روی مسابقه داشته باشیم. این یک چالش بزرگ مقابل یکی از آمادهترین تیمهای جام است و مشتاقانه منتظرش هستیم.
یک نفر ــ یا بهتر است بگوییم یک نوجوان ــ نقش بسیار بزرگی در آن دو مسابقه داشت و احتمالاً این بار هم همینطور خواهد بود. لامین یامال تنها ۱۶ سال داشت که در نیمهنهایی یورو با گلی استثنایی فرانسه را شوکه کرد و اسپانیا در نهایت قهرمان اروپا شد. تابستان گذشته، در ۱۷ سالگی، باز هم برابر فرانسه دو گل به ثمر رساند و اسپانیا را به فینال لیگ ملتها رساند. همه انتظار داشتند ستاره این جام هم باشد، اما تا اینجا تأثیرش آنقدر انفجاری نبوده است.
او مدام میگوید زمانش خواهد رسید؛ انگار میخواهد خودش را هم قانع کند. یامال در روز دوشنبه، یک روز قبل از دیدار دوباره با فرانسه، ۱۹ ساله میشود.
رودری میگوید:
من اگر ۱۹ ساله بودم، در خوابگاه دانشگاه زندگی میکردم. گاهی هم مهمانیهای کوچکی میرفتیم که اصلاً نمیتوانم دربارهشان چیزی بگویم. فیلم زندگی من کاملاً با فیلمی که لامین امروز در آن بازی میکند متفاوت است.
او ادامه میدهد:
لامین در یورو بلوغ فوقالعادهای نشان داد. حالا دو سال بزرگتر شده و همه دیدهاند چه تواناییهایی دارد، شاید دیگر آنقدر شگفتزده نشوید. اما وقتی من همسن او بودم، تازه میخواستم فوتبالم را شروع کنم. حتی هنوز حرفهای نشده بودم. او هنوز یک پسر جوان است. بلوغ فوقالعادهای دارد، اما طبیعی است که هنوز چیزهایی برای یاد گرفتن داشته باشد؛ مثلاً درک بهتر زمانهای مختلف بازی. همه میدانیم لامین چه سطحی دارد.
رودری ادامه میدهد:
سرمربی بهترین جمله را گفت. بهترین راه کمک به لامین این است که آرامش او را حفظ کنیم. باید آن اضطراب و اشتیاق همیشگیاش برای نشان دادن تواناییهایش را کنترل کند. او با توپ و بدون توپ برای ما فوقالعاده مهم است. پسر بسیار باهوشی است؛ اما فقط ۱۹ سال دارد و گاهی در جریان مسابقه باید آرامش بیشتری داشته باشد. آنقدر فوتبال در وجودش هست که میخواهد همهاش را یکجا نشان دهد. فقط باید زمان مناسب را پیدا کند. امیدواریم مقابل فرانسه باز هم تعیینکننده باشد.
حالا اسپانیا به اینجا رسیده است؛ صد بازی از جام گذشته و فقط چهار مسابقه دیگر باقی مانده است. قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا، قهرمانی اروپا، توپ طلا... آیا حالا نوبت قهرمانی جهان به عنوان کاپیتان اسپانیاست؟
رودری در پایان میگوید:
این بالاترین جایگاهی است که یک فوتبالیست میتواند به آن برسد. این همان چالش ماست؛ کاری که در تاریخ فوتبال اسپانیا فقط یک بار انجام شده است.