طرفداری - امیرحسین صدر | با توجه به عملکردی که فرانسه در طول این تورنمنت ارائه داده بود، تقریباً همه معتقد بودند این تیم جام جهانی را بالای سر خواهد برد. نمایشهای آتشین آنها هواداران را به وجد آورده بود.
در مقابل، خیلیها هنوز کاملاً اسپانیا را باور نداشتند؛ بهخصوص بعد از اینکه این تیم در دو بازی پیاپی مرحلۀ حذفی، با گلهای لحظات پایانی میکل مرینو صعود کرد. هیچیک از کسانی که با آنها صحبت کردم، فکر نمیکردند اسپانیا بتواند فرانسه را شکست دهد.
اما حالا اینجاییم؛ اسپانیا در فینال است. آنها فقط فرانسه را نبردند، بلکه کاملاً بر آنها مسلط بودند. شاید نتیجه فقط ۲ بر ۰ بود، اما واقعیت این است که «لاروخا» در تمام طول مسابقه، کمترین فضا و فرصت را هم به خروسها نداد و خط حملۀ مرگبار فرانسه را بهطور کامل از کار انداخت.
حالا این حس به وجود آمده که برای متوقف کردن تیم لوئیس دلافوئنته، چیزی فراتر از یک نمایش معمولی لازم است؛ تیمی که حالا تنها یک قدم با دومین قهرمانی تاریخش در جام جهانی فاصله دارد.
سؤال اینجاست؛ حریف اسپانیا در فینال چه تیمی خواهد بود؟ انگلیس یا آرژانتین؟ حالا خیلیها معتقدند فرقی هم نمیکند، اسپانیا هر یک از این دو تیم را شکست خواهد داد.
تصویر لامین یامال، این پدیدۀ نوجوان، روی صفحۀ نمایشگر عظیم بالای ورزشگاه نقش بسته بود؛ بازیکنی که روی هدبند باریکش عدد ۰۸۳۰۴ دیده میشد؛ کدپست محلهای کارگری در کاتالونیا که آن را خانۀ خود میداند.
او در کنار همتیمیهایش ایستاده بود و سرود ملی را گوش میداد؛ طوری که انگار همین حالا از همان محلۀ ساده و صمیمی وارد ورزشگاه شده است. اما همین نوجوان بود که مسیر اسپانیا به سمت فینال جام جهانی را هموار کرد؛ با گرفتن پنالتیای که برتری تیمش را آغاز کرد، برتریای که بعد از آن دیگر هرگز به خطر هم نیفتاد.
اسپانیا در میانۀ میدان کاملاً مسلط بود و راه تغذیۀ خط حملۀ پرستارۀ فرانسه را بسته بود؛ خط حملهای که عملاً کوچکترین شانسی برای بازگرداندن تیم به بازی نداشت. این، یک نمایش کامل بود؛ نمایشی که به آرژانتین و انگلیس هشدار داد یکی از آنها در فینال یکشنبه در نیوجرسی قرار است با چه حریفی روبهرو شود. شاید بتوان گفت با یکی از بهترین، و چهبسا با بهترین تیم تاریخ اسپانیا طرف هستیم.
روی کین، کاپیتان سابق تیم ملی ایرلند، در آیتیوی اظهار کرد:
حس این برد، بیشتر از یک پیروزی ۲ بر ۰ بود. ما همیشه درباره بازی تیمی، دوندگی بدون توپ، غرور در حفظ مالکیت و تهدید در فاز هجومی صحبت میکنیم. این تیم به بردن عادت دارد؛ آنها قبلاً هم قهرمان اروپا شدهاند. این نتیجه، خیلی بیشتر از یک برد ۲ بر ۰ به نظر میرسید. آنها همه جنبههای بازی را در کنترل خود داشتند. اسپانیا واقعاً فوقالعاده بود.
یامال به دلایل مختلف پیش از بازی امشب با انتقادات زیادی روبهرو شده بود، اما این ستارۀ جوان جواب همه منتقدانش را داد. شاید او در این دیدار گلی نزد، اما کاری که با لوکاس دینیه کرد، واقعاً تماشایی بود. مدافع کناری فرانسه را بارها با حرکاتش جا گذاشت و کاملاً او را بههم ریخته بود.
یامال، طوفان اسپانیا را با گرفتن پنالتی آغاز کرد و بعد از آن، در سمت راست زمین واقعاً جان گرفت. آن لحظۀ جادویی را هم نباید فراموش کرد؛ جایی که با یک حرکت انفرادی فوقالعاده گل زد، اما گلش با اختلافی بسیار اندک مردود اعلام شد. این بازی را بهعنوان تقابل یامال و کیلیان امباپه معرفی کرده بودند، اما این رقابت فقط یک برنده داشت. یامال نهتنها از امباپه بهتر بود، بلکه فاصلۀ بین این دو کاملاً محسوس بود. تماشای او یک لذت واقعی بود.
این دیدار پایان کار دیدیه دشان، مربی موفق فرانسه، هم بود. با شکست فرانسه در این نیمهنهایی، دورۀ ۱۴ سالۀ حضور دشان روی نیمکت به پایان رسید؛ دورهای که بدون تردید یکی از درخشانترین مقاطع تاریخ فوتبال ملی فرانسه بود. یک قهرمانی در جام جهانی، دو حضور در فینال جام جهانی و یک فینال یورو. او فرانسه را به یکی از ترسناکترین تیمهای ملی جهان تبدیل کرد و سالهایی فراموشنشدنی برای هواداران این کشور ساخت.
بیتردید میتوان دشان را یکی از بهترین مربیان ملی تاریخ این ورزش دانست؛ مربیای بزرگ و تأثیرگذار. البته این پایان، برای او تلخ بود، بهویژه با توجه به اتفاقاتی که در میانۀ این تورنمنت پشت سر گذاشت، اما دشان میتواند به آنچه در این سالها به دست آورد، افتخار کند. این پایان یک دوران است!
هرچه بیشتر به آمار نگاه میکنم، بیشتر تعجب میکنم که چرا اصلاً کسی اسپانیا را در این بازی دستکم گرفته بود. واقعیت این است که آنها اصلاً نمیبازند.
اسپانیا حالا در تمامی رقابتها به رکورد ۳۷ بازی پیاپی بدون شکست رسیده است؛ ۲۸ برد و ۹ تساوی. بله، درست خواندید. در واقع، این طولانیترین رکورد شکستناپذیری در تاریخ تیمهای ملی اروپایی است؛ رکوردی که ایتالیا هم بین اکتبر ۲۰۱۸ تا سپتامبر ۲۰۲۱ به آن رسیده بود.
با این روند، واقعاً سخت است تصور کنیم اسپانیا در فینال ببازد؛ فرقی هم نمیکند حریفش آرژانتین باشد یا انگلیس. لوئیس دلافوئنته واقعاً کار بزرگی انجام داده است. اسپانیا، به قول خیلیها، بازی را به لطف خط میانیاش برد. و به قول علی نجاتی در پیامی که برایم ارسال کرد؛ «خط هافبک اسپانیا خط هافبک ضعیف فرانسه رو قورت داده!»
پیش از مسابقه، همه میدانستند که نبرد در میانۀ میدان نقشی کلیدی خواهد داشت. توجهها بیشتر به تقابل حمله و دفاع معطوف بود، اما در نهایت این خط هافبک اسپانیا بود که سرنوشت بازی را رقم زد. رودری و فابیان روییس از قلب زمین بازی را کاملاً در اختیار گرفتند و وقتی پدری هم وارد زمین شد، این برتری حتی پررنگتر شد. آنها اورلین شوامنی، آدرین رابیو و مانو کونه را کاملاً تحت فشار گذاشتند و در تمام طول بازی تقریباً هیچ فضایی برای نفس کشیدن به آنها ندادند.
خلاصه آنکه این بردی تمامعیار و ویرانگر در تمامی جبههها برای اسپانیا بود. میدانیم فوتبال است و همهچیز ممکن، و احتمالاً علاقۀ مفرط ما به این بازی از همینجا آغاز میشود، ولی باید گفت در دیدار فینال، اسپانیا شانس بسیاری برای قدم گذاشتن به سرزمین موعود فوتبال را دارد!
به قلم امیرحسین صدر