طرفداری | پل گاسکوئین، اسطوره فوتبال انگلیس، در یادداشتی احساسی به مقایسه جود بلینگام با دوران جوانی خود پرداخت و از خاطرات جام جهانی ۱۹۹۰، تجربه شهرت ناگهانی و توصیهاش به نسل جدید سهشیرها گفت.
گاسکوئین درباره ستاره رئال مادرید در تایمز نوشت:
جود بلینگام در ۲۳ سالگی همسن من در جام جهانی ۱۹۹۰ ایتالیا است. او جوانی پخته به نظر میرسد و بخشی از قدرت بدنی و دریبلهایش من را یاد خودم میاندازد.
وقتی بعد از جام جهانی ۱۹۹۰ همراه تیم به لوتون برگشتیم، گری لینکر به من گفت زندگیات دیگر مثل قبل نخواهد بود. اما فکر نمیکنم این اتفاق برای بلینگام رخ بدهد، چون او به اسپانیا و رئال مادرید برمیگردد؛ جایی که آن جنون رسانهای که من در انگلیس تجربه کردم، وجود ندارد. وقتی سال ۱۹۹۲ به لاتزیو رفتم، رسانههای ایتالیا فقط به عملکردم در زمین علاقه داشتند.
به خاطر محرومیت گریه نکردم
گاسکوئین درباره اشکهای معروفش در جام جهانی ۱۹۹۰ گفت:
خوشحالم که بلینگام بعد از شکست مقابل آرژانتین گریه نکرد؛ بالاخره گریه کردن تخصص من است! اما مردم همیشه فکر میکردند من به خاطر محروم شدن از فینال گریه کردم. این درست نیست. من گریه میکردم چون آن کارت زرد به معنای پایان تورنمنتی بود که عاشقش شده بودم.
به بابی رابسون گفتم بهترین بازیکن دنیا من هستم
گاسکوئین با مرور خاطراتش از جام جهانی ۱۹۹۰ افزود:
قبل از نیمهنهایی برابر آلمان غربی، بابی به من گفت: «امروز مواظب باش، چون مقابل بهترین بازیکن دنیا، لوتار ماتئوس، بازی میکنی.» من جواب دادم: «نه رئیس، بهترین بازیکن دنیا خودم هستم.» و انصافاً هم آن روز عملکرد بهتری از او داشتم.
جام جهانی بهترین تورنمنت دنیاست
گازا درباره فضای جام جهانی نوشت:
جام جهانی فوقالعاده است. مطمئنم بچههای انگلیس هم در آمریکا از حضور در این مسابقات لذت بردند. از دیدن عکسهایشان کنار استخر خوشم آمد، چون جام جهانی دقیقاً همین است. من همیشه حتی قبل از مسابقه هم در رختکن شوخی میکردم. دوست نداشتم بازیکنان ساکت بنشینند و استرس بگیرند. از هدفون گذاشتن هم خوشم نمیآید. باید با حرفها و شور و اشتیاق به هم انگیزه بدهید؛ درست مثل کاری که تری بوچر انجام میداد.
بازیکنان انگلیس باید به خودشان افتخار کنند
او درباره شکست انگلیس مقابل آرژانتین گفت:
انتقاد کردن بعد از شکست آسان است. اما بابی رابسون بعد از حذف به ما گفت: «شما باعث افتخار خودتان، خانوادههایتان، باشگاههایتان و کشورتان شدید.» بازیکنان فعلی انگلیس هم باید این را به یاد داشته باشند.
اگر بلینگام شخصیت ورزشی سال شود، جایزه را به او میدهم
گاسکوئین ادامه داد:
سال ۱۹۹۰ جایزه شخصیت ورزشی سال بی بی سی را از دست سر بابی چارلتون گرفتم. اگر امسال بلینگام این جایزه را ببرد، با کمال میل دوست دارم خودم آن را به او بدهم. البته لوک لیتلر، ستاره دارت، هم رقیب سرسختی خواهد بود!
وقتی ژاپن انگلیس را نابود کرد، فکر میکردم هیچ شانسی نداریم
او درباره جام جهانی ۲۰۲۶ نوشت:
اصلاً قصد نداشتم جام جهانی را دنبال کنم. بازی دوستانه انگلیس مقابل ژاپن را دیدم و ژاپن آنها را نابود کرد. همان موقع گفتم هیچ شانسی ندارند. اما وقتی مسابقات شروع شد، همه خاطرات برایم زنده شد. انتقال آنتونی گوردون به بارسلونا هم من را یاد روزی انداخت که قبل از بازی با آلمان غربی، در تونل ورزشگاه به من گفتند مالکان یوونتوس میخواهند بعد از مسابقه با من قرارداد ببندند؛ برای همین ده دقیقه اول بازی فقط به این فکر میکردم که قرار است بازیکن یوونتوس شوم!
توخل باید پالمر و فودن را میبرد
گاسکوئین در ارزیابی تیم انگلیس گفت:
به نظرم انگلیس خیلی از VAR سود برد. پنالتی تکراری هری کین مقابل کرواسی و صحنه خطای ارلینگ هالند برابر نروژ نمونههایش بودند. نیکو اورایلی واقعاً من را تحت تأثیر قرار داد. بازیکن فوقالعادهای است و آینده درخشانی دارد. اما نمیفهمم چرا کول پالمر و فیل فودن به جام جهانی نرفتند. توماس توخل باید آنها را میبرد. بعضی از بازیکنانی که دعوت شدند را حتی نمیشناختم. ترنت الکساندر آرنولد بازیکن بزرگی است و جک گریلیش هم بازیکن محبوب من است، چون همیشه توپ را میخواهد، اما او هم جایی در تیم نداشت.
شهرت ترسناک بود
گاسکوئین در پایان به دوران پس از جام جهانی ۱۹۹۰ اشاره کرد:
بعد از حذف در پنالتیها، وقتی هواپیما در لوتون نشست، به کریس وادل گفتم پنالتی از دست رفتهاش احتمالاً همینجا فرود آمده است! هیچ تصوری نداشتم چه اتفاقی در انتظارم است. با کمپر پدرم به خانه برگشتیم و از او خواستم در مکدونالد توقف کنیم. وقتی وارد شدم، ظرف چند لحظه صدها نفر دورم جمع شدند و حتی همبرگرم را همانجا رها کردم.
آن دوران هر چیزی میخواستم برایم میفرستادند؛ حتی یک بار گفتم دوست دارم گیتار یاد بگیرم و فردا صبح سه گیتار جلوی در خانهام بود. همه چیز رایگان بود، اما رسانهها و هواداران هم لحظهای رهایم نمیکردند. حالا که به گذشته نگاه میکنم، میبینم واقعاً دوران ترسناکی را پشت سر گذاشتم. با وجود همه این اتفاقات، در زمین بهترین عملکردم را داشتم. عاشق این بودم که برای هواداران خوب بازی کنم. همیشه به عدهای تماشاگر نیاز داشتم. توصیه من به بازیکنان انگلیس این است؛ از پول و شهرت لذت ببرید، اما هیچوقت هواداران را فراموش نکنید.