طرفداری | جونا لومو (Jonah Lomu) زاده 12 می 1975 در شهر پوکه کوهه در اوکلند نیوزیلند است. او در پستهای وینگ و شماره هشت راگبی بازی میکرد. روستای زادگاه لومو، هولوپکا نام داشت و او در کودکی به زبان تونگایی در این روستا سخن میگفت. پس از مهاجرت به مانگره، لومو در معرض خشونت گروهی قرار گرفت و شاهد قتل عمو و پسرعمویش بود. این موضوعات باعث شد تا مادر جونا، او را به کالج وسلی در شهر اوکلند فرستاده تا از این قضایا دور شود. در این دوران، استعداد ورزشی جونا شکوفا شد و او در رشتههای دوی 100 متر، پرتاب وزنه و نیزه، پرش ارتفاع و دوی با مانع، رکوردهای قابل قبولی را ثبت کرد.
در آخرین سال حضور در کالج وسلی بود که لومو ورزش راگبی را شروع کرد و مورد توجه راس کوپر، سرمربی باشگاه کانتیز مانواکوی نیوزیلند قرار گرفت تا در سال 1991، با این باشگاه راگبی قرارداد امضا کند. او تا سال 1999 در مانواکو حضور داشت و به 95 امتیاز در 28 بازی دست یافت. اوکلند بلوز (22 بازی و 65 امتیاز)، چیفز (هشت بازی و 10 امتیاز)، ولینگتون هوریکانس (29 بازی و 55 امتیاز)، ولینگتون یونیون (21 بازی و 65 امتیاز)، کاردیف بلوز (10 بازی و پنج امتیاز)، نورث هاربور (چهار بازی) و مارسی ویترولس (هفت بازی)، حاصل کار لومو در رده باشگاهی راگبی بود.
لومو در سال 1994 به رده ملی راگبی رسید و پیراهن تیم ملی نیوزیلند را در رده سنی زیر 21 سال و تیم هفتنفره برتن کرد. او که سابقه حضور در مسابقات قهرمانی زیر 19 سال و زیر 21 سال مسابقات قهرمانی نیوزیلند را داشت، در همان سال 1994 به تیم ملی بزرگسالان کشورش نیز رسید و در دیدار برابر تیم راگبی فرانسه به میدان رفت تا با بازی در 19 سال و 45 روزگی، جوانترین بازیکن راگبی رده ملی نیوزیلند شود. پس از آن، لومو مسافر جام جهانی 1995 آفریقای جنوبی شد تا با دو ترای برابر ایرلند، یک ترای برابر اسکاتلند در یکچهارم نهایی و چهار ترای در مرحله نیمه نهایی برابر انگلیس، عملکرد بسیار ویژهای را از خود به جای بگذارد. درخشش لومو در دیدار برابر انگلیس بود که نامش را در دنیای راگبی مطرح کرد. پس از این بازی بود که کاپیتان انگلیس یعنی ویل کارلینگ اعلام کرد که لومو، موجودی عجیب و غریب در دنیای راگبی بوده است. پس از عملکردهای مثبت در دیدارهای نیوزیلند برابر استرالیا در جام بلدیسلو، ایتالیا در شهر بولونیا و در دیدار سال 1996 برابر اسکاتلند، لومو به ستاره نیوزیلند در نخستین فصل برگزاری مسابقات ترینیشن که میان سه کشور مطرح راگبی یعنی آفریقای جنوبی، نیوزیلند و استرالیا برگزار میشد، تبدیل شده و با درخشش در دیدار افتتاحیه برابر استرالیا، توسط روزنامهنگاران کشورش با تیتر «بازی بینظیر در هوای مرطوب»، مورد استقبال قرار گیرد. در پایان سال 1996، لومو به یک اختلال نادر کلیوی به نام سندروم نفروتیک دچار شد تا مدتی از راگبی دور شده و بازیهاس ترینیشن 1997 را از دست دهد. او پس از بازگشت به ورزش در دو بازی تست برابر انگلیس در استادیوم ومبلی و ولز قرار گرفت. او در بازیهای کشورهای مشترکالمنافع سال 1998، عضوی از تیم طلایی راگبی نیوزیلند بود. او در سال 1999، پس از سه بازی و 15 امتیاز برای تیم A نیوزیلند، قهرمانی ترینیشن 1999 را به عنوان بازیکن تعویضی تجربه کرد.
حاصل عملکرد لومو در جام جهانی 1999، هشت ترای مرحله گروهی که شامل دو ترای برابر تونگا، یک ترای برابر انگلستان و دو ترای برابر ایتالیا میشد. او در مرحله یکچهارم نهایی و دیدار برابر اسکاتلند نیز درخشان بود و پس از چهار ترای در این مسابقه حساس، در دیدار نیمه نهایی برابر فرانسه به دو ترای رسید که کمک حال صعود آلبلک (لقب نیوزیلند) به فینال نشد. پس از این عملکرد بسیار موفق، لومو پیشنهادات خوبی را از لیگ فوتبال آمریکایی و باشگاههایی از انگلیس به نامهای ساراسنس، وورچستر واریرز و لیدز رینوز داشت اما ترجیح داد تا به نیوزیلند بازگردد. در ادامه موفقیتهای لومو در بازیهای ملی، او به پیروزیهای مهمی در سال 2000 رسید که شامل پیروزی برابر تونگا، اسکاتلند و پیروزی در مسابقه قرن که به دیدار افتتاحیه ترینیشن همین سال برابر استرالیا لقب داده شده بود، میشد.
او تا سال 2002، حضور فعال و همچنان موفقی را در تیم راگبی نیوزیلند داشت اما پس از پیروزی برابر ولز، مشکلات کلیوی بار دیگر به سراغش بازگشتند تا او به دلیل سه بار دیالیز در هفته، از ادامه ماجراجویی در راگبی منع شود. پس از پیوند کلیه موفق سال 2004، لومو از ژوئن 2005، تصمیم گرفت تا دوباره به ورزش بازگردد. او در این دوران با حضور در باشگاه نورث هاربر، تلاش بسیاری کرد تا دوباره پیراهن نیوزیلند را به دست بیاورد اما این مهم به دلایل مختلفی از جمله نرسیدن این بازیکن به دیدارهای مهم و مصدومیت مچپا صورت نگرفت تا او در سال 2007، از دنیای حرفهای راگبی، خداحافظی کند. دوران بازنشستگی لومو با حضورش در مسابقات خیریه سپری میشد. آمار نهایی او در رده ملی شامل 63 بازی و 185 امتیاز در تیم اصلی نیوزیلند، سه بازی و 15 امتیاز در تیم A، سه بازی و 25 امتیاز در تیم زیر 21 سال، دو بازی برای نیوزیلند بارباریانس و سپس چهار بازی و 25 امتیاز برای تیم بارباریانس بود. او از سال 1994 تا 2001 در تیم هفتنفره راگبی کشورش بازی کرد.
در سپتامبر 2009، لومو که به دلیل افزایش وزنش در دوران بیماری به تمرینات بدنسازی علاقهمند شده بود، تصمیم گرفت تا در مسابقات آماتور این حرفه نیز شرکت کند. او به رتبه دوم دو کلاس این مسابقات رسید تا این دوران را نیز آبرومند بگذراند. در ادامه، لومو خود را در یک مسابقه خیریه بوکس به چالش کشید و بدین ترتیب، تجربیاتی نیز در این ورزش کسب کرد. قدرت بدنی لومو بسیار قابل توجه بود زیرا او ترکیبی منحصر به فرد از قدرت، اندازه و سرعت داشت. پیتر سیمونز، روزنامهنگار استرالیایی، او را به «قطار حمل و نقل با کفش باله» تشبیه کرد. پیش از ظهور او، وینگهای راگبی معمولاً بازیکنانی سبکوزن بودند اما لوموی 196 سانتیمتری و 120 کیلوگرمی نشان داد که قدرت بدنی بالا نیز عامل موفقی در یک بازیکن پست وینگ خواهد بود. لومو به محبوبیتی گسترده در راگبی حرفهای رسید و بسیاری او را نخستین سوپراستار جهانی این ورزش میدانند. این مهم باعث شد تا یک شعبه مک دونالد در نیوزلند به نامش شده و مجسمه او در موزه مادام توسو به نمایش گذاشته شود.لومو علاقه بسیاری به یادگیری زبان داشت و به زبانهای انگلیسی، تونگایی، فرانسوی، اسپانیایی، ماندارین و کانتونی مسلط بود. ادامه مشکلات کلیوی باعث شد تا لومو در اثر آن به حمله قلبی دچار شده و در روز 18 نوامبر 2015، در سن 40 سالگی، دار فانی را وداع گوید.
