به حافظه‌مان که رجوع کنیم به کررات دیده‌ایم در بازی‌های حذفی٬ مربی تیمی که عقب است، پنج دقیقه آخر، یکی از دفاع وسط‌هایش را بیرون کشیده و یک مهاجم نوک اضافه می‌کند... و چه بسا در چنین شرایطی هافبک دفاعی تیم ناگزیر باشد علاوه بر ایفای نقش خود، جای دفاع بیرون کشیده شده را هم پر کند! ترکیب اولیه تیم ایران برابر مراکش چنان موقعیتی را یاداور می‌شد؛ منتها نه در پنج دقیقه آخر بازی(!) بلکه از شروع بازی! و نه در یک بازی تک حذفی(!) که در مسابقاتی دوره‌‌ای٬ که تیم ایران علیرغم کسب هر نتیجه‌ای در این بازی، می‌بایست دو بازی دیگر را هم در این مسابقات برگذار کند! ... اما این همه ماجرا نیست! آنچه در جریان است آنجا متناقض‌تر خواهد نمود که می‌بینیم تیم ایران با این ترکیب انتحاری اولیه، قرار است یک بازی کاملا دفاعی و با ماندن در یک سوم دفاعی خود را انجام دهد...! و تنها چشم داشته باشد به اشتباهات تیم حریف و ضد حملات متعاقب چنین اشتباهاتی! * این دیدی واقع‌بینانه است که با توجه به کیفیت تیمی و تجربه بیشتر تیم مراکش، تیم ایران می‌بایست یک بازی محتاطانه را در نظر بگیرد. اما قاعدتا چنین بازی محتاطانه‌ای با این ترکیب انتحاری تصور انجام کامل و بی نقصش بعید خواهد بود...