خوشم میاد با وجود پیروزی برابر تیم خوب مراکش، همچنان یه عده خودشون رو به اون راه میزنن و نمیخوان قبول کنن که کیروش بهترین مربی تاریخ فوتبال ایران بوده و هست.
تیمی که با وجود کلی مشکلات ریز و درشت، حاشیه سازی دشمنان تیم ملی نظیر علی کریمی و میناوند و... و عدم آماده سازی خوب و نداشتن بازی های دوستانه، اینقدر خوب و جنگنده بازی میکنه، واقعا جای تقدیر و تشکر داره.
تیم ما با یه بازی حساب شده و منطقی تونست 3 امتیاز حساس رو از مراکش بگیره.
مراکشی که بهترین بازیکنان رو در اختیار داشت.
بردن این تیم، کار ساده ای نبود.
اگر مراکش موقعیت داشت، ما هم موقعیت گل داشتیم.
اگر دو تا تک به تک سردار و کریم گل میشد، میتونستیم با تعداد گل های بیشتری بازی رو ببریم.
نمیدونم چرا یک سری افراد اینقدر نسبت به کیروش عقده و کینه و نفرت دارن.
الان تمام اونهایی که بابت دعوت نشدن سید جلال و وریا غفوری و حسین حسینی به کیروش فحاشی میکردند و بهش انگ دلالی میزدن، یا خفه خون گرفتن، یا جز همون عده ای هستن که میگن تیم ملی شانسی تونست مراکش رو ببره.
اولا که شانس هم جزئی از فوتبال.
مدافع حریف اشتباه کرد و ما هم لذتش رو بردیم.
فوتبال بازی اشتباهاته. هر تیمی که کمتر اشتباه کنه، پیروز میشه.
در ضمن تیمی اشتباه میکنه که تحت فشار باشه.
این فشار تیم ما بود که باعث شد مدافع حریف گل به خودی بزنه.
حتی اگر مدافع حریف توپ رو نمیزد، کریم انصاری فر راحت گلش میکرد.
پس بهانه ی الکی نیارید و برد تیم ملی رو کوچک جلوه ندید.
وقتی قهرمان جهان و قهرمان اروپا توی گروه ما هستند، هیچکس از تیم ما انتظار صعود از گروه رو نداره.
الان تمام منتقدان و دشمنان کیروش رفتن تو سوراخشون و دست به دعا شدن تا تیم ملی ببازه یا خدایی نکرده تحقیر بشه، تا بتونن از سوراخشون بیان بیرون نفس بکشن.
این پیروزی بزرگ مشتی بر دهان یاوه گویانی نظیر علی کریمی و میناوند و عزیزی و مایلی کهن و... سایر دشمنان کیروش بود.
