حزب کمونیست ایتالیا در سال 1921در شهر لیورنو تاسیس شد، شهری کارگری در ایالت توسکانی که بعدها به پایگاه مقاومت ضدفاشیستی ایتالیا تبدیل شد. درست به همین دلیل است که وقتی بسیاری از رهبران سابق حزب کمونیست از عقاید گذشته ی خود دست شسته اند و سوسیال دموکرات شده اند،ِ هواداران باشگاه لیورنو هنوز به حزب کمونیستی که وجود ندارد، به همان حزب کمونیست ،1921به پارتیزانها و مقاومت ضدفاشیستی وفادارند. شعار یکی از کانون های هوادار تیم لیورنو که در سال 1999تاسیس شده است و هدایت و سازماندهی بخش بزرگی از هواداران تیم را بر عهده دارد، این است: «مبارزه ی ما مبارزه ی طبقه ی کارگر است: دشمنی با فاشیسم و دشمنی با سرمایه داری. پس تا ابد هر جا که ما را بکشاند، می رویم». معمولن هر بازی لیورنو با خوانده شدن یکی از سرودهای سنتی حزب کمونیست توسط هواداران آغاز میشود، به ویژه سرود «پرچم سرخ» که محبوبیت زیادی دارد. تصویر چه گوارا و پرچم های سرخ با علامت داس و چکش در میان هواداران پای ثابت تمام بازی های لیورنو است. آنها علاوه بر اینکه تقریبن هرگز پرچم ایتالیا را با خود حمل نمی کنند به فراخور موضوعات سیاسی روز پرچم های دیگری با خود به ورزشگاه می برند: پرچم فلسطین، کوبا، کاتالونیا یا هر کجای دیگری که مبارزه یی در جریان باشد و خبرش به آنها برسد. در طول بازی هواداران تنها تیم لیورنو را تشویق نمی کنند، بلکه در میان شعارهای شان علیه سرمایه داری، دولت و در حمایت از کارگران هم شعار می دهند. به ویژه وقتی تیم مقابل لیورنو یکی از تیمهایی باشد که در مالکیت برلوسکونی است یا تیمی مانند باشگاه لاتزیو که هوادارانش به داشتن تمایلات فاشیستی مشهورند، بخش بزرگی از شعارها به شعارهای ضدفاشیستی تعلق میگیرد. این تقابل گاه به گاه به خیابان هم کشیده می شود. برای نمونه وقتی در جریان بازی لیورنو با باشگاه آ.ث.میلان که سیلویو برلوسکونی مالک آن بود، هواداران لیورنو شعار «برلوسکونی بچه بازه» سر دادند کار به زد و خورد شدیدی میان هواداران دو باشگاه کشیده شد. هواداران لیورنو یکبار دیگر هم در صدر اخبار سراسری قرار گرفتند، زمانی که 17 سرباز ایتالیایی در جریان اشغال عراق کشته شدند و اغلب باشگاه های ایتالیایی بازیهایشان را با اعلام یک دقیقه سکوت به یاد آنان آغاز کردند ولی هواداران باشگاه لیورنو نه تنها سکوت نکردند بلکه بازی را با سرودهای ضد جنگ و شعارهایی علیه دولت و ارتش آغاز کردند. آنها از هجمه ی رسانه ها نمی ترسند، شاید به همین دلیل باشد که در برابر ادامه ی فضای جنگ سردی در رسانه ها چنین واکنش نشان می دهند که هر سال خیلی جدی سالروز تولد ژوزف استالین را در لیورنو جشن میگیرند.
