شادی ما بخاطر بخاطر باخت نبود . شادی ما بخاطر این که به پیکه با کفش هایش با مارک نایک لایی زدیم نبود . شادی ما به خاطر معروفیت بازیکنان اسپانیا نبود . شادی ما به خاطر زجر دادن قهرمان جهان نبود . شادی ما به خاطر غیرت ما بود شادی ما بخاطر به یاد آوردن روی فراموش شده ی سختکوش ما بود . شادی ما بخاطر این بود که حتی اگر دنیا کفش هم به ما ندهد ما پا برهنه از روی آتش می گذریم . شادی ما بخاطر عشق ما بود عشقی قدیمی و در اعماق تاریخ ، عشقی که سعی دارند فراموشش کنیم . این بازی شاید برای اسپانیایی ها فقط یک فوتبال نود دقیقه ای بود ولی برای ایرانی ها سکته ای از شادی و افتخار در وسط خون دل خوردن دائمی بود . این بازی لحظه ای زندگی کردن در مرگ خاموش ما بود . این بازی لحظه جدا شدن ذات انسان دوست ما از سیاست و نژاد پرستیه دائمی ما بود . این بازی فراتر از من درست می گویم یا تو درست می گویی های ما بود . این بازی لحظه بی دلیل شاد بودن ما بود لحظه دیوانگی ما بود برای اینکه راحت تر چند لحظه ای از این مرگ تدریجی را بگذرانیم .