هدف از رونمایی سیستم کمکداور ویدیویی (VAR) کاهش اشتباهات داوری است. امری که هیچوقت آسان نبوده است. زمانی را تصور کنید که برخوردی روی میدهد حتی اگر پیش روی داور باشد. در آن جو و فشار سنگین مسابقه، تعیین اینکه شدت و حدت خطا چقدر است و تنبیهش چه میتواند باشد از قضایای سادهای است که حل آن بر گردن داور است؛ ولی اینکه حادثه سهوی است یا عمدی یا اجرای نمایشی دراماتیک برای همراهی یار دوازدهم، برعهده داور دیدار است. به طور حتم تصمیمگیری در چنین فضایی بسیار سخت است.
داوران در برخوردها، محل آسیبدیده را هم بررسی میکنند و البته این اصل را بازیکنان نیز میدانند. آنها نیز ترفندهای برای ساختن کبودیها دارند. بر تکنیکهای تمارض نیز در حد کلاسهای درس بازیگری استانیسلاوسکی، تخصص پیداکردهاند. تاکتیکهای بعضی از مربیان نیز در ترغیب داوران، شگفتانگیز است. گسترهی بازیگری از آموزشهای خطا گرفتن به بازیکنان در محوطه جریمه تا متدهای برنامهریزی آنها قبل از شروع مسابقات، برای تأثیر گذاشتن بر قضاوت داوران فوتبال گسترده است
.وضعیت قضاوت حادثه، در منطقهای از زمینبازی که خارج از دید داور و دور از صحنه اصلی بازی است و ناگهان سری به میان سینهای کوبیده میشود، چگونه است؟ حال بماند که چند یار دوازدهمی نیز در خانه، برای بازگشت داور و پذیرایی از او لحظهشماری میکنند. شاید این مثال، قضیه را بیشتر روشن کند. یک قاضی دادگاه چگونه سکوت را بر دادگاه حاکم میکند و یک داور مسابقه چقدر این قدرت را دارد؟ حمایت از یک قاضی دادگاه چگونه است؟ یک داور چقدر از این حمایت برخوردار است؟
نمیتوان گفت فوتبال فقط یک بازی است. فوتبال فراتر از یک بازی و نزدیک به زندگی است و برای بعضی خود زندگی است. یک داور اگر اشتباه سوتی را بزند و این شک به او تلقین شود که اشتباه کرده است، چقدر میتواند در زیر این فشار، تصمیمات بعدی خود را درست اتخاذ کند. این تصمیمات بهراحتی میتواند سرنوشت یک بازیکن، یک مربی، یک تیم و البته لشکر دوازدهم تیم را دگرگون کند و آیا این لشکر مغموم نمیتواند، حال شهر، استان یا کشوری را دگرگون کند؟ گاهی مشکل از این هم فراتر میرود. باور ندارید، میتوانید از آه جگرسوز ینگهنشیان و خاطره گل مشکوک پاناما به کاستاریکا و حسرت حضور در جام جهانی ۲۰۱۸، به وخامت اوضاع پی ببرید.
