در شروع این سیاهه اول چند مساله رو متذکر میشم که تا حدی از پرتکرارترین کامنت مثل "سوختی باووو" تا حدی جلوگیری کنم!
اول بگم که آرزوی هر ایرانی سربلندی کشورش در هر رقابتی از اسکواش گرفته تا فوتبال هست و اگر حتی من انگ "آنتی کیروش" خورده باشم این هیچ ربط منطقی به ضدیتم با تیم ملی نداره! از نتیجه گرفتن در بازی مقابل مراکش هم به اندازه معقول و حلالش لذت بردم!
در ادامه هم اینو بگم که پیشبینی من از نتایج تقریبا به نتایج کسب شده نزدیک بوده
ایران صفر - مراکش صفر
ایران صفر - اسپانیا دو
و الان هم فکر میکنم یک مساوی از پرتغال خواهیم گرفت و هرگز لحظه ای به کیسه گل شدن فکر نکردم و نمیکنم!
و اما اصل مطلب!
تیم ملی دو بازی تا الان انجام داده نتایج رو که همه دیدیم ولی شکل بازی ما در این دو بازی چطور بوده؟ ما یک فوتبال مبتنی بر تحریک احساسات بازیکنان انجام دادیم از ارائه یک فوتبال استاندارد فاصله گرفتیم و بازیها رو به مثابه جنگ پنداشتیم و رو به دفاعی مقدس آوردیم! دقیقا مثل چیزی که 4 سال پیش انجام دادیم تساوی با نیجریه آفریقایی با یک فوتبال کاملا تدافعی و یک باخت خفیف در مقابل تیم سرشناسی مثل آرژانتین!
چه چیزی به ما در این مدت اضافه شده؟ ما 4 سال پیرتر شدیم ولی تیم ملی ماشالا خوب مونده! مثل روز اولش! آیا این طبیعیه که پیشرفتی در پارامترهای گردش توپ و مالکیت توپ و خلق موقعیت نداشته باشیم؟ آیا 4 سال به کیروش فرصت ندادیم که یبک بازی تیم ملی رو توسعه بده؟
اجازه بدید یک مقدار به عقب برگردیم! ما دو هیچ به آلمان باختیم اما هرگز چنین بازی بسته ای ارائه ندادیم و واقعا فوتبال بازی کردیم
ما با حداقل اختلاف {باخت خفیف} به یوگوسلاوی و پرتغال باختیم ولی اصلا بسته بازی نکردیم! ما فوتبال بزدلانه ای تو اون بازیها انجام ندادیم . هرگز آمار پاسمون 120 تا برای هر بازی نبود و مالکیت 20 درصدی هم در آخر هر بازی ثبت نکردیم! در آخر که دستاوردها یکسان باشه چرا عده ای از این بازیها میتونن حماسه بسازن؟
مساله اصلی هم اینه که ژاپن و استرالیا و کره چرا میتونن اون جنس فوتبال رو بازی کنن ولی ما عاجزیم؟
چرا ما در دو بازی و 180 دقیقه فقط یک ضربه در چارچوب حریفان داشتیم؟ چرا وقتی ضربه ای در چارچوب اسپانیا نداشتیم در تیتر اخبار میبینیم و میشنویم "اسپانیا با خوش شانسی از دست ایران گریخت" ؟ دقیقا ما که 80 درصد زمان بازی در 18 قدم خودمون محبوس شده بودیم چه تهدیدی برای اونها بودیم؟
تیم ملی مردم رو خوشحال کرده و ما هم طبعا خوشحالیم ولی این یقه درانی طرفداران کیروش غیرقابل باوره! اینکه خودشون رو برحق میدونن خیلی مشمئز کننده س!
اینکه از این بازیها حماسه هایی تکرار نشدنی میسازن حد نهایی وقاحته!
شل کنید دوستان . بیشتر فوتبال ببینید و انقدر خود کم بین نباشید که برای باخت خفیف حماسه سرایی کنید و در سایت فریاد و در خیابان هلهله!
