از این به بعد هر شب جمعه بزم شعری داریم مخصوص اشعار هزل.برای شروع از بزرگ مرد دوران معاصر ، ایرج میرزا شروع میکنیم: ﺩﺭ ﺧﺎﻃﺮﺕ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺁﻥ ﺷﺐ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻡ ﺩﺭ ﮔﻮﺷﻪ ﯼ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺯ ﺧﻮﺍﺏ ﺧﻮﺷﺖ ﺑﯿﺪﺍﺭ؟ . ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺭ ﺍﯾﻨﺮﺍ ﺳﺮﺥ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻦ ﺳﯿﺐ ﺧﻮﺩﻡ ﭼﯿﺪﻡ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﺩﯾﻮﺍﺭ . ﺧﻮﺭﺩﯼ ﻭ ﺧﻮﺷﺖ ﺁﻣﺪ ﺧﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﻟﺒﺖ ﺁﻣﺪ ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﮑﻦ ﺣﺎﻻ ﺗﻌﺮﯾﻒ ﺍﺯﯾﻦ ﺩﯾﺪﺍﺭ . ﯾﺎﺩﺵ ﻫﻤﮕﯽ ﺧﻮﺵ ﺑﺎﺩ ﻣﯿﺪﺍﺩﯼ ﻭ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ ﺗﻮ ﺩﺭﺱ ﻣﺤﺒﺖ ﺭﺍ ﻣﻦ ﮔﻮﺵ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺍﻗﺮﺍﺭ . ﻣﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﺗﻮ ﻋﺎﺷﻖ ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺪﻩ، ﺩﺍﺩﯼ ﻭﺁﻧﮕﺎﻩ ﻓﺸﺮﺩﻡ ﻣﻦ ﺩﺳﺘﺎﻥ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺍﯼ ﯾﺎﺭ . ﺷﺐ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯼ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺗﻮ ﺑﻨﺸﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺗﻮ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻡ ﻫﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﺩﻋﺎ ﺑﺴﯿﺎﺭ . ﯾﮏ ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﻡ ﺁﺏ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺭﻭﯾﺖ ﺭﯾﺨﺖ ﻓﻨﺠﺎﻥ ﭼﭙﻪ ﺷﺪ ﯾﮏ ﺩﻡ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﻣﻦ ﺑﯿﻤﺎﺭ . ﺍﻧﮕﺸﺖ ﺧﻮﺩ ﺁﻭﺭﺩﻡ ﮐﺮﺩﻡ ﻫﻤﮕﯽ ﺳﯿﺨﺶ ﺗﺎ ﺑﻬﺮ ﺗﻮ ﺑﺭﭼﯿﻨﻢ ﯾﮏ ﺷﺎﺧﻪ ﮔﻞ ﺗﺒﺪﺍﺭ . ﺩﺭ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﻧﺴﭙﺮﺩﻩ ﺗﻮ ﺩﺍﺩ ﺯﺩﯼ ﺍﯼ ﻭﺍﯼ ﮔﻔﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﮑﺶ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﺍﺯ ﻧﺎﺧﻦ ﻣﻦ ﺍﯾﻦ ﺧﺎﺭ . ﭼﻮﻥ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺖ ﺗﻮ ﺩﺍﺩ ﺯﺩﯼ ﺩﺭ ﺩﻡ ﺑﯿﺮﻭﻥ ﻫﻤﻪ ﺭﻭﺷﻦ ﻫﺴﺖ ﺍﺯ ﻧﻮﺭ ﭼﺮﺍﻍ ﺍﻧﮕﺎﺭ . ﮔﻔﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺮﻭ ﺁﻧﻮﺭ ﺑﺮﮔﺮﺩ ﻭ ﺑﮑﺶ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺍﺯ ﭘﻨﺠﺮﻩ ﺁﻥ ﭘﺮﺩﻩ ﮐﯿﻦ ﻧﻮﺭ ﺩﻫﺪ ﺁﺯﺍﺭ . ﺁﻥ ﺷﺐ، ﺷﺐ ﺧﻮﺑﯽ ﺑﻮﺩ ﻫﯽ ﮐﺮﺩﻡ ﻭ ﻫﯽ ﺩﺍﺩﯼ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮ ﺗﻮ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻟﺪﺍﺭ