طرفداری- استیون جرارد، اسطوره فراموش نشدنی لیورپولی ها معتقد است که یک سال زودتر از وقت مناسب لیورپول را ترک کرده است.
به گزارش لیورپول اکو، جرارد در تابستان 2015 از آنفیلد نقل مکان کرد و پیش از خداحافظی در نوامبر 2016، مدتی در لس آنجلس گلکسی به میدان رفت. او طی 17 سال، 710 بار برای قرمزها به میدان رفت ولی پس از این که دریافت برندان راجرز دیگر روی او حساب باز نمی کند، تصمیم به جدایی گرفت. حالا اما جرارد معتقد است که شاید می توانسته با رضایت به وقت بازی کمتر، به مدت یک فصل دیگر در لیورپول بماند.
شاید بایستی یک سال دیگر بازی می کردم. فقط به خاطر این که دلم برای بازی کردن خیلی تنگ شده است، حسرت بازی نکردن برای یک سال دیگر را می خورم. با خیلی از بازیکنانی که خداحافظی کرده اند یا در شرف خداحافظی کردن هستند حرف می زنم و آن ها نمی توانستند برای عبور از خط پایان و یادآوری آن دوران در روزگاری، صبر کنند. در اواخر راه فهمیدن که پایان دادن به کار برایم سخت خواهد بود. انجام دادن این کار از نظر احساسی سخت بود؛ هنگامی که شغل تان را دوست داشته باشید و برای رسیدن به شغل رویایی تان تلاش زیادی کرده باشید تا در تیم مورد علاقه دوران کودکی تان بازی کنید، رسیدن به پایان سخت خواهد بود. اگر به اندازه کافی بازی کنید، شاید چندان برای تان سخت نباشد ولی حس می کنم دوران حضور من در لیورپول احتمالا یک سال زودتر از آنچه که باید به پایان رسید.
او حالا به عنوان سرمربی رنجرز عصر جدیدی را پیش روی خود می بیند.
از زمان کنار گذاشتن بازی، چیزی که مشتاق آن بودم مربیگری بود. نخستین افکار درباره مربیگری در 32،33 سالگی و زمانی که هنوز بازی می کردم به سراغ من آمدند. با مربیان قدیمی خود حرف زدم، نظر آن ها را جویا شدم و راه و رسم کار را از آن ها فرا گرفتم. تلاش کردم با دانش اندوزی نزد آن ها، این دانش را به کار هم بگیرم. خوش شانس هستم که به همین زودی شغلی در رنجرز به دست آورده ام. در سال های ابتدایی عبور از سی سالگی تلاش برای اخذ مدارک مربیگری را آغاز کردم و حالا تقریبا تمامی آموزش ها را پشت سر گذاشته ام. حالا باید تجربه کسب کرد، رشد کرد و پیشرفت داشت.
جرارد همچنین از رابطه خوب خود با سر کنی دالگلیش گفته است. رابطه ای که البته با طرفداری دالگلیش از تیم رقیب رنجرز، فعلا نمی تواند چندان گرم و صمیمی باشد!
کنی قهرمان من است. اگر پسر جوانی باشید که در لیورپول بزرگ می شوید، او فردی است که الگوی تان خواهد بود. من حتی قبل از رسیدن به مقام سلحشوری، او را آقا صدا می زدم. خوش شانس هستم که می توانم کنی را دوست خود صدا بزنم. می توانم هر موقع از او کمک بخواهم اما می دانم که او طرفدار سلتیک است و بنابراین احتمالا حالا دیگر جواب تلفنم را نخواهد داد! ولی جدا روابط ما خوب است و من قدردان پندهای بسیاری هستم که او در طول سالیان به من داده است.