فوتبال ، ورزشي كه ديگه فراتر از هر چيزي است. فوتبالي كه در سياست ، اقتصاد ، فرهنگ ، سلامت و حتي منازعات كشور ها نقش پر رنگي دارد.
براي اكثر مردم لاتين فوتبال يك عشق است. يك شريك زندگيست. براي بقيه دنيا شايد يك ورزش مهم باشد يا حتي كمتر ، فقط يك ورزش باشد.
اما هستند گروهي كه فوتبال برايشان فراتر از سرگرمي و ورزش است. آري همان هايي كه با فوتبال حرفشان ، اعتراضشان ، تعصبشان ، غيرتشان و شادي شان و... ديگر را نشان مي دهد. مردمي مانند شهروندان كوزو ، آلباني و الجزاير كه با فوتبال عقده ي چندساله را اندكي خالي مي كنند. و يا مردمي مانند مردم افسرده ترين كشور دنيا ، كه بر اثر جبر زمانه و خيلي مسائل ديگر ، تمامي شادي و لذت شان از اين جهان بزرگ تنها در يك توپ فوتبال خلاصه مي شود. مردمي كه با ٩٠ دقيقه فوتبال از خود بي خود ميشوند و هرچه را كه بر سرشان آمده ، حداقل براي ٩٠ دقيقه به دست فراموشي ميسپارند.
خدايا كاش اين يك شب هم را به كام افسرده ترين كشور دنيا شيرين كني. ايران براي صعود نياز به يك معجزه دارد ولي مگر دوختن و گره زدن شادي و غم 80 ميليون نفر به يك توپ ، خود معجزه نيست؟
