عدی حسین پسر صدام حسین در دو مقطع 1985-1988 و 1990 تا 2003 رئیس فدراسیون فوتبال عراق بود. در دوران او فوتبال به مثابه كابوسى براى تيم ملى فوتبال عراق به شمار مى رفته است . عدى حسين بر طبق اعترافات بازيكنان فوتبال ، در باشگاه تمرينات ، اتاقى داشته كه در ان وسايل شكنجه را نگهدارى مى كرده است و بازيكنان در صورت تخطى در كمدى با درب خار دار زندانى شده و يا به شدت توسط ميله و شلاق كتك مى خورند . بازيكنان عراقي ترس ان را داشتند كه در صورت باخت در برابر يك بازى مهم با كشورى ، همگى اعدام شوند .
گرفتن كارت قرمز در بازى مجازاتش زندان بوده و بازيكن مى بايست ساعتها به يك توپ سيمانى لگد بزند . عدى حسين انها را مجبور مى كرده كه با پوتين نظامى ١٢ ساعت تمام دراز و نشست زده و ديگر اعمال شاقه را كه در ارتش انجام مى دهند انجام دهند .
اگر بازيكنانى در باخت تيم نقش داشتند بدن انها را از پشت بر روى شن مى كشيده تا پوست پشت انها كنده شود .
آنها را مجبور مى كرده كه خود را از يك ارتفاع به داخل حوضى از فاضلاب پرتاب كنند .
بازيكنان عراقى در زدن پنالتى داوطلب نمى شدند چون مى دانستند كه در صورت خطا به چه فلاكتى دچار خواهند شد.
اگر در نيمه اول بازى ، بازيكنان عراقى انگونه كه بايد بازى نمى كردند ، عدى حسين بعد از نيمه اول با انها در رختكن تماس مى گرفته و انها را تهديد مى كرده است كه اگر اشتباهى انجام دهند پاى آنها را قطع خواهد كرد .
خلاصه انكه انچه بر سر صدام و خانواده و كشورش آمد نتيجه ظلمى بود كه بر مردم خويش روا داشتند ، باشد كه عبرت ديگران باشد .
