پس از 28 سال طرفداری از آلمان و دیدن فراز و نشیب های زیاد آلمان برای اولین بار خیلی از باخت تیم ملی آلمان ناراحت نیستم ... این نتایج همیشه برای تیمای مختلف بوده و مثال های زیادی رو همه ما میتونیم بیاریم ... آلمان فقط نامی از خودش بود و هیچ نداشت نه پرس نه دفاع نه حمایت نه برنامه برای حمله نه توان راه رفتن نه روحیه جنگنده ... اگه نصف بازیکنای پاناما و کره تعهد و توان به خرج میدادن خیلی فرق میکرد ... ترکیب آلمان کم بازیکن تراز اول نداره ولی یه چیزایی سر جای خودش نبود : نداشتن بک چپ و راست خوب : کیمیش بازیکن خوبیه ولی اونجا پست کیمیش نیست و اصلا توانایی های دفاعی و نوع حرکت یک بک راست کلاسیک رو نداره . کیمیش بازیکن وسط زمین هست و البته برای وسط زمین هم گزینه اول نیست . یوناس هکتور : خصوصیات یک بک چپ رو داره ولی از نوع ضعیفش . نداشتن یک فروارد کلاسیکه قلدر و فرصت طلب : یکی مثل هری کین ، لوکاکو ، حتی ژیرود ...تو این بخش اولین و آخرین امید آلمان در حال حاضر "آرپ " هست ... پایان عصر بازیکنایی مثل مولر ، خدیرا ، مسوت اوزیل : بازیکنایی مثل وایگل ، برانت ، کای هاورتز ، امره جان ، سانه ، مه یر و گورتسکا ... میتونن به راحتی جای این ها رو پر کنن با اینها حتی میشد توی همین جام نتیجه گرفت ولی اوردنشون جرات میخواست و به حرف راحته ... سبک بازی : پاس پاس پاس و هیچ !!! برزیل با ژوگوبونیتو این همه پاس نمیده و دفاع و ضد حمله میزنه و نتیجه خودش رو میگیره و در قواره قهرمانی هست .. پایان دوره یواخیم لو : باید از اون بخاطر تمام دستاورداش تشکر کرد ولی به آخر راه رسیده . نیاز شدید به تغییر و روحی تازه هست شاید کلوپ شاید هم یک سورپرایز مثل : کلوزه ... به قول شفر از بازیکنایی که تشنه قهرمانی نیستن نمیتونی جنگندگی بخوای ... این تیم اگه مسی و رونالدو رو هم داشت حذف میشد این تیم اگه همگروه تایلند هم میشد حذف میشد ... این تیم اومده بود که حذف بشه و فکر میکنم نیاز به این باخت داشت . ولی اینبار برای بازگشت زمان زیادی نمیخواد چون پشتوانه خوبی از بازیکنان مستعد و جوان داره . ختم کلام اینکه تو این وضع و اوضاع به هم ریخته و داغون مملکت خودمون (!!) بردهای فوتبالی کمترین مرحمه و باختها در مقابل مشکلات زندگی گم !!! دغدغه های فوتبالی کمترین اهمیت رو داره پیدا میکنه ... خدا نگهدار