همیشه سعی کردم اینجا خواننده خوبی باشم تا نویسنده! خیلی بیشتر بخش کاربران رو میخونم و کامنتهای دوستان.موضوعی که واسم خیلی جالبه اینکه دوستان حامی میروش و برانکو جفتشون به شدت غیرمنطقی و بعضا با توهین حرفاشون رو بیان میکنن. اول راجب دوستانی که حامی برانکو هستن باید بگم که برانکو مربی بسیار باهوش و بادانشیه. بعنوان یک استقلالی، پرسپولیس رو متحول کرده و نقش بسیار پررنگی تو افتخارات ۲-۳ سال گذشته تیم پرسپولیس داشته. منتها این موضوعات دلیل براین نمیشه که اتفاقات سال ۲۰۰۶ رو فراموش کنیم و اون افتضاحاتی که به بار آوارد.صعودمون به جام جهانی تو اون گروه ساده به بازی آخر جلو بحرین کشیده شد و نکته جالب توجهش داشتن بهترین ترکیب تاریخ تیم ملی. دوستانی که میخان عملکردش رو تو جام ملت های آسیا ۲۰۰۴ تحسین کنن فراموش نکنن که ما به بدترین شکل ممکن از گروهمون صعود کردیم اونم جلو عمان و تایلند تنها رقیب ما ژاپن بود و ما با ۵ امتیاز اون گروه صعود کردیم.شانس باهامون یار بود که جلو ژاپن بازیمون تشریفاتی بود. تنهابازی درخشان ایران تو اون جام جلو کره ای بود که الان با وجود برد ۲-۰ جلو آلمان چندین ساله که رویای برد مارو داره و این فقط نتیجه عملکرد کیروش هستش. برانکو مربی بزرگیه منتها در مقایسه با مربی های بی سواد و بی دانش ایرانی.
راجب کیروش هم باید بگم که تیم ملی ما بعد از ۷ سال امسال تونست نتایج خوبی(بعضا با چاشنی شانس) بگیره. کیروش فقط و فقط تونسته از لحاظ روانی تیم رو به شرایط مطلوب برسونه. تیم ملی قبل از کیروش جلوی تیم های بزرگ به شدت ترسو و از پیش بازنده بازی میکرد ولی با اومدن کیروش تیم متفاوت شده.نمونش هم بازی با آرژانتین و اسپانیا و پرتغال. کیروش مربی بزرگیه منتها در مقایسه با مربی هایی که کاندید مربی گری تیم ملی هستن. تنها فاکتوری که با وجود کیروش به تیم ملی اضافه شده شخصیت، پرستیژه.
این رو هم فراموش نکنیم بضاعت فوتبال ایران همینه.نمیشه به قول مهدی مهدوی کیا با این بازیکنان غیرحرفه ای جلو تیم های بزرگ توتال فوتبال بازی کرد. نهایت عملکرد ما سومی در مرحله گروهی جام جهانیه.یا عنوان سومی جام ملت های آسیا. الکی دلتون رو خوش نکنید. تو این جام مشخص شد که تیم های مدعی عملکرد به شدت ضعیفی داشتن پس نباید خیلی به نتایج تیم ملی هم دلخوش کرد.
