ژاپن، نمی شود اسمی از این کشور بیاد و اولین جایی که فکر من بره پیش شاهکار Last Samurai نباشه و تک تک دیالوگ ها و با موسیقی بی نظیرش مرور نکنم. بازی عالی Tom Cruise کنار نمایش بی نظیر Ken Watanabe و کارگردانی نام آشنا همراه موسیقی دانی یکتا، با این که کار هالیوودی بود به شدت خود مردم ژاپن رو تحت تاثیر قرار داد. در کنار آشنایی کلی با فرهنگ و اندیشه ژاپنی، مجموعه ای از احساسات رو تجربه کردم که هرگز فراموش نمیکنم و میدونم جای دیگه ای تکرار نمیشه. فیلمی که برای خود ژاپنی ها چنان تکان دهنده بود که نظام فرهنگی و آموزشی رو دچار شک کرد. تا جایی که باعث شد 10 October "روز تام کروز" نامگذاری شود و از مردمی که احترام به فرهنگ و بزرگان و سپاسگزاری با لبخند سرمشق زندگیشان است و این کمترین کاری به نشانه تشکر است. بله! بوشیدو جایگاه فراموش شده خودش رو پیدا کرد.
مگر میشه مردم ژاپن برای چیزی جز نمادی برای تلاش خستگی ناپذیر، وقف همه چیز برای بالاترین هدف مجموعه و جنگیدن تا آخرین نفس برخلاف همه کمبودها و نداشته ها تحسین نشن. چون "کاتانا" تنها یک روش میداند و آن بریدن است.
مردمی که هیچ بلای طبیعی و انسانی نمیتونه متوقفشون کنه. از تنها کشور جهان که طعم بمب اتمی رو چشید گرفته تا زلزله های بی پایان و سونامی هایی که تاریخ به خودش ندیده، همه و همه فقط یک ورق از تاریخ شدن در حالی که فتح قله های اقتصادی، علمی و اخلاقی تنها پیامد این حوادث بوده.
دیشب نماینده های این کشور جوری بازی کردن که به اندازه بازی غول های فوتبالی آرژانتین - فرانسه چسبید. قد کوتاه های ریز جسه، لذت بردن از یه فوتبال زیبا و رو به جلو رو به همه فوتبالی های دنیا هدیه کردن. با اینکه هیچ جور نمیشد این نبرد نابرابر با تیمی مثل بلژیک با ابزارهای تهاجمی فوق العاده رو با بازی تهاجمی برد ما باز با همه نداشته ها جنگیدن.
حتی سر زدن روی کرنر در آخرین دقیقه بازی در حالی که هر دو گل رو از روی سانتر از کناره ها دریافت کردن یک آرزوی محال بود اما مگر میشود با سامورایی ها از دلیل برای کی و چطور جنگیدن گفت؟ چطوریه که در بدترین حالت و با کمترین شانس باز هم حمله میکنن وقتی با صبر شاید شانس بهتری برای پیروزی داشتن؟ وقتی از فرهنگی سرچشمه بگیری که شرم از شکست فقط با مرگ تسکین پیدا میکنه چطوری میشه گفت با واضح ترین کمبود ها در مقابل حریفی مجهز به بهترین ابزارهای تهاجمی جهان، دقیقه آخر بازی با 5 نفر حمله نکن!! همین بی پروایی زیباست که یک سر دیگه دنیا نصف شب، من ایستاده و بهت زده و بغض کرده از اشک و غم رویاپردازانی بی حاشیه و بی سروصدا، این تیم رو تشویق میکنم. برای من شما قهرمانید.
با همه این توصیفات باز کلمات در تحسین این همه اراده و شجاعت کافی به نظر نمی آیند اما یک قانون برای آنها همچون پایستگی انرژیست، "هرگز تسلیم نشو".
RED
