لئو مسی چقدر از فروتنی تو حرف بزنیم…

لیونل مسی طی مصاحبه ای که اخیرا داشت به خبرنگارها گفت: “مقایسه من با مارادونا یک تعریف بسیار خوب است اما، هنوز من خودم را در آن اندازه نمی‌بینم. او (مارادونا) با تیم ملی دستاوردهای بسیاری داشت و هر بازیکنی زمانی اسمش به بزرگی مطرح خواهد شد، که بتواند در جام جهانی قهرمان شود. من امیدوارم که بتوانم به آن برسم و امیدوارم بتوانم در این تابستان به آن دست یابم ولی تا آن زمان خودم را بهترین نمی‌دانم.” *وقتی آدم این حرف ها رو میخونه متوجه میشه این حرف ها،حرف های عادی نیستن…کلماتی هستند که از یک روح بزرگ سرچشمه میگیره و از زبان کسی میتونه بیرون بیاد که اونقدر بزرگ باشه که بتونه اون روح رو تو کالبد وجودیش نگه داره… لیونل مسی میگه وقتی من به قهرمانی جام جهانی رسیدم من رو یه بازیکن بزرگ بدونید و با مارادونا مقایسه کنید…خدای من این همه افتخارات و رکوردهای بی پایان رو هیچ میدونه این پسر و حتی خودش رو لایق مقایسه کردن با مارادونا نمیدونه…این کمال فروتنی بهترین بازیکن جهان رو نشون میده…کسی که غرور درونش وجود نداره،از خودخواهی گریزانه و هیچوقت دچار عُجب و خود بزرگ بینی که خیلی ها رو این روزها دچار خودش کرده نمی شه… *و ادامه میده: “وقتی مردم در مورد شما حرف های خوبی می‌زنند و سبکی که بازی می‌کنید را دوست دارند، شنیدن این چیزها همیشه خوب است اما، همیشه گفته ام وقتی بازنشست شدم زمان آن فرا می‌رسد که به عقب باز گردم و ببینم چه چیزهایی را بدست آورده‌ام. اکنون تمرکز من این است که تلاش کنم به همراه بارسلونا و آرژانتین پیشرفت کنم و عناوین مختلف را کسب کنم.” *یعنی هیچ چیزی برای خودم نمیخوام هرچی هست برای تیم باشگاهی و ملی م هست…شاید همین روحیه هست که مسی رو از یک آدم رقابتی شخصی به یک بازیکن رقابتی تیمی تبدیل کرده و چیزی برای خودش نمیخواد…میخواد اگر افتخاری نصیبش میشه کنار بارسلونا و آرژانتین باشه…نه اینکه تیم های باشگاهی و ملیش رو سکوی پرتابش کنه… *شاید این همه فروتنی از لیونل مسی برای کسانی که حتی یک آشنایی نسبی دارند چبز عجیبی نیست،فروتنی و اخلاق دو نشانه و نماد لیونل مسی هستند که حتی قبل از بازی چشم نوازش،تمام دنیا رو مبهوت خودش کرده…من بیشتر از واکنش هایی که به این گفته ها شده تعجب کردم… چطور بعضی ها از یک حرف درست ناراحت میشن،از اخلاق و رفتار خوب یک نفر عصبانی میشن و هر کاری میکنن که این رفتارها نادیده گرفته بشه و سعی میکنن که این خبر رو به حاشیه بکشن و با گفتن حرف هایی که اصلا ربطی به مطلب نداره افکار رو از این سخنان زیبا که باید الگوی همه افرادی اسم و رسمی درست میکنند قرار بگیره منحرف کنند… *این ها چیزی جز یک بیماری نیست…یک بیماری روانی و البته من به این نتیجه رسیده ام “ناعلاج”…وقتی شما چیزی که همه رو به تحسین واداشته در اسطوره خودت نمی بینی باید هم واکنش های عجولانه و البته ناجوانمردانه انجام بدی…و هزار آسمان و ریسمان ببافی که کسی به اون موضوع توجهی نکنه… حرف آخر *لئو اونقدر بزرگ هست که با حرف این جماعت کوچیک نمیشه…من فقط یه کم ناراحتم که دارم وسط اینا زندگی میکنم…