ستاره چیزی نیست جز یک گوی پرنور و بسیار داغ از پلاسما (حالت چهارم ماده) که بسته به اندازه اش بین میلیون ها تا میلیاردها و حتی تریلیون ها سال میسوزد (میدرخشد) و عمر میکند.حال این سئوال پیش می آید که در این مدت بسیار طولانی ستاره سوخت خود را چگونه تامین میکند؟ سال های بسیار طول کشید تا این معما کشف شد و کسی که آن را کشف کرد کسی نبود جز نابغه فیزیک آلبرت انیشتین.
سوخت اولیه و اصلی ستاره گاز هیدروژن میباشد که فراوان ترین عنصر در کیهان است.این فرآیند بدین گونه است که ستاره در هسته خود گاز هیدروژن را از طریق همجوشی هسته ای به گاز هلیوم تبدیل میکند که طی این فرآیند نور و انرژی آزاد میشود پس میتوان گفت که هر ستاره یک رآکتور هسته ای عظیم است. همه این اطلاعات را اخترشناسان از مطالعه نزدیک ترین ستاره به زمین یعنی خورشید آموختند.
نحوه تولد یک ستاره :
تولد یک ستاره از درخود فروریزی گرانشی یک سحابی (Nebula) آغاز میشود.سحابی ابری گازی شکل متشکل از هیدروژن،هلیوم و مقدار کمی از عناصر دیگر است.این تولد به این صورت شروع میشود که گرانش شروع به فشره سازی سحابی میکند و بصورت یک دیسک چرخان درمی آید،هر چه گرانش گاز را فشرده تر میکند دما و فشار بالاتر میرود تا به دمایی میرسد که هیدروژن شروع به همجوشی هسته ای میکند و به این صورت ستاره متولد میشود،از ابتدا تا زمان تولد ستاره حدود 500 میلیون سال طول میکشد.
- عرض سحابی ها گاهی تا چندین میلیون سال نوری میرسد !!!
- ستاره بسته به دمای آن در رنگ های مختلفی تابش میکند نظیر : آبی،قرمز،زرد و سفید
- هر ستاره همانطور که متولد میشود به طور قطع روزی نیز میمیرد.
- هر چه ستاره بزرگتر باشد عمر کوتاه تری دارد.
- خورشید حدود 1 میلیون برابر سیاره زمین است.حال اینکه بزرگترین ستاره کشف شده سگ بزرگ (وی وای کانیس ماجوریس) 1 میلیارد برابر خورشید است !!!-
