طرفداری - ایان رایت، لی دیکسون و گری نویل در استودیو ITV حین حرکت اریک دایر برای زدن ضربه سرنوشت، حس و حال عجیبی از خود نشان دادند که خیلی سریع فضای رسانه ای فوتبال را تحت تاثیر قرار داد.
لی دیکسون تقریبا از پشت ایان رایت را در آغوش گرفته بود و مهاجم افسانه ای آرسنال که به عنوان بازیکن سخت ترین موقعیت ها را تجربه کرده، صورت خود را در دستانش گرفته بود و جرات تماشای صحنه را نداشت. این بازتابی است از حس و حال تمامی هواداران فوتبال انگلیس در سراسر دنیا. هوادارانی که از نوجوانی شکست انگلیس در ضربات پنالتی را دیده بودند و این صحنه در تمامی مراحل زندگیشان تکرار شده بود. شکست انگلیس در ضربات پنالتی تقدیر ابدی هواداران این تیم به نظر می رسید. هنوز قاب تاریخی آن هوادار دختر انگلیسی در جام جهانی 2006 پیش از زدن ضربه پنالتی نهایی پرتغال توسط کریس رونالدو از یادها نرفته است. جایی که او ناامیدانه ترین لحظه ممکن در چهره یک انسان را به خوبی نشان داد. این ناامیدی از یورو 96 و ضربات پنالتی دیدار مقابل آلمان نسل به نسل میان هواداران فوتبال انگلیس انتقال یافته بود.
خیلی زود جمله "ما همه ایان رایت هستیم"، در شبکه های اجتماعی مختلف توسط هواداران فوتبال انگلیس به راه افتاد تا همه حس و حال مشترک خودشان را در لحظات تاریخی ضربات پنالتی مقابل کلمبیا نشان دهند. انگلیس باز هم همچون همیشه بد شانس بود. آن ها البته در بهترین فرم خود نبودند اما 120 دقیقه نبض بازی را در اختیار داشتند. ضربات سر هری کین، دله آلی، اریک دایر و همچنین ضربه دنی رز، مهم ترین موقعیت های بازی در طول 120 دقیقه بود که همگی یکی پس از دیگری از دست رفت تا کلمبیا در حالی که تقریبا هیچ موقعیتی روی دروازه انگلیس ایجاد نکرده بود (به جز ضربه کوادرادو)، در ثانیه های پایانی بازی را مساوی کند. گلی که بیش از هر چیزی حس و حال گل دقایق پایانی هلدر پوستیگا را در یورو 2004 برای هواداران انگلیس زنده کرد. به نظر می رسید که سناریوی همیشگی باز هم در حال رخ دادن باشد. جوردن هندرسون که پنالتی را از دست داد به یکی از دوستانم در لندن که 3 بار حذف انگلیس در ضربات پنالتی را کنار او تماشا کرده بودم، پیام دادم: "آیا سرنوشت از تکرار خسته نشده؟" انتظار پاسخ لحظه ای نداشتم چون می دانستم او هم همچون بسیاری از مردم انگلیس در یکی از مکان های عمومی شهر در حال تماشای مسابقه است. با این حال لحظاتی پیش از ضربه اریک دایر پاسخ را دریافت کردم: "باورم نمی شود که این بار نوبت ما رسیده است."
برای هواداران انگلیس در سراسر دنیا که پنالتی خراب کردن های جرارد، لمپارد، ساوتگیت و اخراج بکام و رونی را در بازی های حذفی جام ملت های اروپا و جام جهانی دیده اند، انتظار موفقیت تیم فعلی انگلیس پس از خراب کردن پنالتی توسط هندرسون کمی خارج از منطق بود. با این حال به قول مارک پوگاچ، گزارشگر معروف انگلیسی، دنیا پستی و بلندی های زیای را طی کرد تا اینکه انگلیس و هوادارانش پیروزی تیمشان در ضربات پنالتی را به چشم ببینند. همه چیز خیلی سریع طی شد. مثل یک چشم به هم زدن. دایر که مسیر معمول را برای زدن ضربه طی می کرد، تصاویر اجرای نیمار وارِ دیگو سیمئونه در سال 98، پنالتی به آسمان رفته بکام در یورو 2004 یا چشمک زشت کریس رونالدو در جام جهانی 2006، یکی پس از دیگری در جلوی چشمان هواداران انگلیس رژه می رفتند اما سرانجام گویا سرنوشت هم از تکرار خسته شده بود. انگلیس در این جام به جلو برود یا خیر، فوتبال حس و حال شب گذشته را به تک تک هواداران وفادار فوتبال انگلیس بدهکار بود. البته اگر تصور می کنید فوتبال دین خودش را در این رابطه به طور کامل ادا کرده، سخت در اشتباه هستید. هواداران فوتبال انگلیس حالا به رویاپردازی ادامه می دهند، آن ها در نهایت رستگار بشوند یا نشوند، همین "یک تار مو کندن از خرس"، برایشان غنیمت خواهد بود.