سمت راست: "کارلو کافیرو" مشهورترین رهبر بخش ایتالیایی انجمن بینالمللی کارگران (انترناسیونال اول 1876-1864) که در یک خانواده ثروتمند در جنوب ایتالیا به سال 1846 متولد شد. همۀ ثروت خود را در اختیار حزب گذاشت و تمام زمینهایی که به او ارث رسیده بود را فروخت و مزرعهای در سوئیس خرید تا باکونین و بقیه انقلابیون فراری از آزار و اذیت دولتهایشان بتوانند در آنجا پناه بگیرند و خودش مثل یک بوهمی فقیر زندگی میکرد. به حق میتوان او را بهترین نمونۀ یک سوسیالیست آرمانگرا تلقی کرد. او بارها زندانی و تبعید شد و پس از دومین اقدام به خودکشی در بیمارستان روانی بستری شد و با تلاش همسر و دوستان و برادرش اندکی شرایط ذهنی او بهبود پیدا کرد اما در یکی از روزها که به خانه برمیگشت با دیدن گروهی از دهقانان که نان سیاه و سفتی را میخوردند، روح انقلابی در او زنده شد و دچار بحران روحی دیگری شد و چندی بعد در سال 1892 در 45 سالگی و در بیمارستان نوسرا اینفریور ایتالیا جان به جان آفرین تسلیم کرد.
سمت چپ: استاد مسعود فراستی Magnaccia (فحش ایتالیایی به معنیِ "جاکش") که بیست سالِ پیش از اکبر عبدی، صد هزار تومن پول قرض گرفته و هنوز نیومده پول بندۀ خدا رو پس بده.
