باز هم جام جهانی در سیطره اروپاییان باقی ماند. از جام جهانی 2002 به بعد، همیشه قهرمان از اروپا بوده. جام جهانی 2022 در قطر و قاره آسیا برگزار می شود. جاییکه اگر امریکای جنوبیها بجنبند تا قافیه را کامل به اروپاییها نبازند و قهرمان شوند، دو دهه فاصله بین دو قهرمانی آنها خواهد افتاد و چهار قهرمانی اروپا (2006، 2010، 2014 و 2018) فاصله این دو قاره صاحب نام را بیشتر و بیشتر نموده است. از آن فینال یوکوهاما اروپاییان علاوه بر اینکه چهار قهرمانی کسب نموده اند، سه نایب قهرمانی، چهار عنوان سومی و دو مقام چهارمی کسب کردند در حالیکه رقیب صاحب نام آنها تنها یک نایب قهرمانی و دو مقام چهارمی کسب نموده اند. با توجه به اینکه شش تیم باقیمانده همگی اروپایی هستند و هر دو تیم باقیمانده امریکای جنوبی امشب در برابر اروپاییان حذف شدند، از جام جهانی 2002 به این سمت دو جام جهانی 2006 و 2018 بطور دربست در اختیار اروپاییان خواهد بود. البته جدا از غلبه تاکتیک بر تکنیک، ورود ویدئو چک نیز در ناکامی فوتبال امریکای جنوبی موثر است. برای مثال هنوز روشن نیست گل مارک ویلموتس به برزیل در یکهشتم نهایی 2002 چرا مردود شد؟ ضمن اینکه نمایشهای تمارض گونه ریوالدو مقابل ترکیه، لکه ننگی بر دامن آن برزیل دوستداشتنی و مقتدر بود. اما امشب داور با اتکا به ویدئو چک فریب تمارضهای خسته کننده نیمار را نخورد و تیم داوری نمره قابل قبولی گرفت. به هر حال اروپا و امریکای جنوبی دو بال فوتبال هستند و هواداران فوتبال فارغ از اینکه طرفدار چه تیمی هستند، دلشان میخواهد امریکای جنوبی به جایگاه واقعی اش برگردد. البته که نمی توان ارزش بازیهای تاکتیکی و فوق العاده اروپاییان را نادیده گرفت. آنها با مغزشان، تیمهایی را شکست می دهند که با قلبشان بازی می کنند. تقابل این دو واقعا زیباست و حیف است یکی از این دو برای همیشه بمیرد. بامید اینکه فینال قطر بین تیمی از اروپا و تیمی از امریکای جنوبی باشد.
