انگلستان و کرواسی، به ترتیب پس از ۲۸ و ۲۰ سال به نیمهنهایی جام جهانی رسیدند. انگلستان، پدیدهی امسال اروپا، یعنی سوئد، تیمی که موجب حذف هلند و ایتالیا در دور مقدماتی و آلمان در دور گروهی شده بود را به آسانی شکست داد.
کرواسی اما برای صعود جان کَند، مشابه بازی با دانمارک. باز هم کرواسی و باز هم ضربات پنالتی.
روسیه، میزبان حذف شدهی امشب اما شایستهی تحسین است. تیمی به واقع ضعیف با بازیکنان درجه چندم اروپایی توانست تا یک جهارم نهایی پیشروی کند و تنها در ضربات پنالتی در برابر کرواسی پُرستارهتر زانو زد. روسیه که در مرحلهی قبل و با یک نمایش کسلکننده اما حساب شده اسپانیای مدعی اما شکننده را حذف کرده بود به خوبی خط هافبک قدرتمند کرواسی را کنترل کرد یا حتی از کار انداخت. پرسینگ بسیار عالی و فاصله نزدیک خطوط ابتکار عمل را تا حدود زیادی از هافبکهای خلاق و برتر کرواسی گرفته بود. استراتژی چرچسف کارا و درست بود و دالیچ که در دور گروهی سمپائولی و آرژانتین به هم ریختهاش را کیش و مات کرده بود به سختی و با خوششانسی از چنگال خرس روسی گریخت!
اکنون در طرف آسانتر جدول انگلستان در برابر کرواسی خسته از دو بازی پرفشار ِ پیاپی ِ ۱۲۰ دقیقهای به میدان خواهد رفت. در برابر تیمی که نشان داده توان چندانی برای گشودن گره بازی در مواقع حساس و دشوار را آنچنان ندارد. آیا هری کین و شرکا سرانجام انگلستان را به فینال خواهند رساند؟ آیا انگلیسیها به ستاره دوم، پس از پنجاه و دو سال نزدیک خواهند شد؟ به گمانم شانس خوبی وجود دارد!
پ.ن
به هنگام تماشای بازی روسیه و کرواسی، نمیشد به این نیندیشید که اگر اروگوئهی اسکار تابارز روسیه را شکست نمیداد و به عنوان تیم دوم از گروهش صعود میکرد آیا هنوز در جام حاضر بود؟ آیا کاوانی مصدوم نمیشد و اروگوئه امشب حریف انگلستان در نیمهنهایی میشد؟ نمیشود گفت اما میتوان حدس زد که شاید اروگوئهایها نیز، پس از دیدن نمایش امشب ِ دو تیم این فکر، این حسرت از ذهنشان گذشته است.
