یکی از زیباترین و جذاب ترین اجرام آسمانی سحابی ها میباشند که به یکی از اصلی ترین سوژه های عکاسی طرفداران آسمان شب تبدیل شده اند.
نام “Nebula” از لاتین کلمهی ابر آمده اما سحابی ها صرفاً ابرهای حجیمی از غبار، گاز هلیوم و هیدروژن و پلاسما نیستند. آنها بیشتر خانهی دوران کودکی ستارگان اند – منظور محل تولد ستارگان است. برای قرن ها، کهکشهان های دور با این ابرهای حجیم اشتباه گرفته می شد.
اساساً سحابی ها با درخود فروریزی گرانشی بخش های مختلف مواد میان ستارهای شکل میگیرند. گرانش متقابل باعث ایجاد تودهای از مواد شده که به مرور زمان سنگین و سنگین تر میشود. براساس این گفتهها، ستارهها احتمالاً در دل مواد درهم رونده شکل میگیرند که تشعشعات فرابنفش حاصل از یونش باعث شفاف شدن گاز محیط اطراف با طول موج قابل رؤیت میشود.
اکثر سحابی ها اندازهی بزرگی دارند و قطرشان به صدها سال نوری هم میرسد. اگرچه تراکم سحابی ها از محیط های اطرافشان کمتر است، با این وجود محیط های خلأ روی زمین از سحابی ها متراکم ترند. در حقیقت، یک ابر سحابی که از نظر اندازه با زمین یکی است، به اندازه تنها چند کیلوگرم جرم خواهد داشت.
سحابی های شکل های زیبایی به خود میگیرند که معروفترین آنها سحابی عقاب،جبار (Orion)،کله اسبی،گل رز،رتیل،پروانه ای،چشم خدا (Helix) و ... میباشند.عکس این سحابی به ترتیب نوشته شده قرار گرفته اند.
بطور خلاصه میتوان گفت که سحابی ها زایشگاه ستاره ای هستند.
