تا قبل از شروع مسابقات مقدماتی صعود به جام جهانی ۲٠۱۸،بعد از عملکرد موفق آرژانتین در دو کوپای متوالی،کارشناسان آنها را با توجه قدرت خط حمله شان،یکی از مدعی های قهرمانی جام جهانی میدانستند.تاتا مارتینو بعد از ناکامی دوباره در فینال کوپا آمِریکا،از تیم ملی رفت و فدراسیون را به انتخاب مربی جدید واداشت.آنها سراغ ادگار بائوزایی رفتند که سوابق زیادی داشت و در کشورهایی مانند امارات،برزیل و اکوادور و کار کرده بود.لیونل مسی،رهبر آرژانتین بخاطر ناکامی هایش در رده ملی،تصمیم به کناره گیری گرفت.
بائوزا مسی را از خداحافظی منصرف کرد تا با رهبری او آرژانتین ببرد.
اما نشد ! شروع به شدت ضعیف و ادامه دادن ضعیف تر از آن باعث شد آرژانتین تا به مرز عدم صعود به جام جهانی برود.بائوزا اخراج شد;سمپائولی بعد از گذراندن فصل نسبتا موفق در سویا،هدایت تیم را در دست گرفت.اما باز هم افاقه ای نکرد.او هیگواین را دعوت نمی کرد.دیبالا و ایکاری دعوت شده را اکثر اوقات بازی نمیداد.تصور نجات آرژانتین توسط سمپائولی در حال نابود شدن بود.اما در بازی آخر با هنرنمایی مسی و با توجه به نتایج بدست آمده در سایر مسابقات،آرژانتین صعود کرد!
خطر از بیخ گوش آرژانتینی ها گذشت.
میشد تصور کرد با گذشت زمان حال و احوال آرژانتین بهتر شود.اما نشد!
در چند ماه مانده به جام جهانی،سمپائولی گفت ممکن است دیبالا و ایکاردی دعوت نشوند!
رسانه ها به او حمله کردند!مگر میشود ستاره های سری آ دعوت نشوند؟
با وجود سمپائولی پاسخ این سوال مثبت است!
در فاصله دو ماه مانده به جام جهانی و در وقفه بازی های ملی در ماه فروردین،
آرژانتین در بازی دوستانه مقابل اسپانیا شش تایی شد!
چیزی که با وضع آرژانتین محتمل بنظر میرسید.
لیست نهایی که اعلام شد بعضی ها با رخ دادن اتفاقات قبلی،از دعوت نشدن اقای گل سری آ متعجب نشدند.
یکی از مشکلاتی که کارشناسان مطرح می کنند،عدم وجود هافبک سطح بالا در تیم ملی آرژانتین است.
این تحلیل تا حدودی درست است.اما سمپائولی می توانست با دعوت از خاویر پاستوره و دیه گو پروتی تا حدودی به خط میانی طراوت بخشد.
بد شانسی های آرژانتین از همان روز های اولیه حضور در روسیه شروع شد.سرخیو رومرو گلر شماره یک مصدوم شد و فرانکو آرمانی بدون تجربه ملی بجای او دعوت شد.مانوئل لانزینی هافبک هجومی وست هام هم مصدوم شد و انزو پرز ریورپلاته جایگزین او شد.
انزو پرزی که از روز های اوج خود فاصله گرفته است و کمی اضافه وزن دارد.
در اولین بازی مقابل ایسلند،وقتی آگوئرو دروازه ایسلند را باز کرد،خیلی ها امیدوار شدند که آرژانتین با وجود حاشیه ها و اتفاقات نه چندان خوب قبلی،می تواند در جام جهانی موفق باشد.اما اینگونه نشد
ایسلند از تک موقعیت های خود استفاده کرد و بازی را مساوی کرد.بعد از گل با دفاعی جانانه یک امتیاز را کسب کرد.اما بازی نکته دیگری هم داشت.افت محسوس امید و منجی آرژانتین
لئو خیلی در بازی فضا نداشت و از اندک بخت های گلزنی از جمله پنالتی استفاده نکرد.
در دومین بازی آلبی سلسته به مصاف قویترین رقیب خود رفت.بازی را خوب شروع نکردند و نمی توانستند به دروازه سوباشیچ یورش ببرند اما با این حال نیمه اول با مساوی به پایان رسید.
در آغاز نیمه دوم،به نظر میرسید بازی مانند نیمه اول پیش برود،اما اشتباه کابایرو همه چیز را خراب کرد.شیرازه آرژانتین از هم پاشید و گل های بعدی را هم از هافبک های رئال مادرید و بارسلونا دریافت کرد.
وضعیت صعودشان دیگر تنها به دست خودشان نبود.باید نیجریه را می بردند و نیم نگاهی هم به بازی ایسلند و کرواسی مینداختند.در یک بازی نچندان خوب با گل دقایق آخر روخو و با باخت ایسلند صعود کردند.اما چه صعود کردنی!
گل صعود تیمی که مهاجمانش میتوانند تک ستاره هر تیمی باشند را مدافع نیمکت نشین منچستریونایتد به ثمر رساند.
با وجود صعود مفسران و کارشناسان شانس زیادی برای آنها در مقابل فرانسه در قائل نبودند.آرژانتینی ها امیدوار به معجزه بودند اما معجزه بدون برنامه بدست نمی آید.
در همان دقایق اولیه بازی مقابل فرانسه،مشخص شد چه در پیش روی آلبی سلسته است!شکست!
آرژانتین با کوله باری از مهاجمان طراز اول و وجود مسی نابغه حذف شد تا شاید آرژانتینی ها درک کنند که برای موفقیت علاوه بر بازیکن درجه یک،مربی درجه یکی هم لازم است.
ه.ا
#
