اینکه عادل فردوسی پور هر از چندگاه در مستندهای مونولوگ وارش در برنامه های متعدد، فوتبال را ورزش "صلح" معرفی می کند و هر بار در برابر تیم های عربی واژه ی "چسبید" را با غیظ و کیف به زبان می آورد و حتا لحن گزارش ها در برابر تیم های عربی 180 درجه تغییر می کند و بعد کلوز آپ خیابانی را مشاهده می کنیم که واژه ی "تیم های عربی" را جوری تکرار می کند که انگار لشگر یزیدیان را فتح کرده خود به خود آشکار می کند که چقدر این تعابیر سانتی مانتال از "فوتبال" ریاکارانه و به دور از واقعیت است.فوتبال نه ورزش صلح که ورزش جنگ است.جنگی که تنها تفاوت اش با کارزارهای قدیم در بالفعل نشدن کینه و خشونت آن است یا به عبارتی دیگر در کاسته شدن از نهاد بیرونی خشونت جنگ و در بالقوه ماندن بدویت آن.تبدیل میل "خشونت ورزی" بشر در قالبی متمدنانه تر.با این همه و با تاسی از هابز باید گفت:"فوتبال شر لازم است."و آیا نمی شود این شر را دوست داشت؟
