شاید براتون جالب باشه ، بعد از بازی ایران-پرتغال که ایران حذف شد، هیچکدوم از بازی های جام جهانی رو کامل ندیدم.(در حد 10،20 دقیقه بیشتر نمی تونستم ببینم).
بازی فینال هم که دیروز برگزار شد رو هم کلا ندیدم. سعی کردم بازی رو تماشا کنم ولی اصلا هیچ میلی به دیدن بازی نداشتم و سریال وست ورلد رو ترجیح دادم.
چیزی که می خوام بگم اینه که دیروز واسم ثابت شد فوتبال بدون احساسات اصلا چیز کاملا به درد نخوریه...
من خودم طرفدار ایتالیا و تیم ملی خودمونم. وقتی که تیمم گل بزنه جوری خوشحالی می کنم که اطرافیان همه تعجب می کنن. سر بازی ایران-مراکش که اصلا نمی تونستم بشینم زمین. بعد بازی ایران-پرتغال و ایران-اسپانیا هم عضلات دست و شونه هام گرفتن از بس شور و هیجان و تشویق کردم...
از پروفایلم میشه تشخیص بدید طرفدار میلانم هستم.
چندین بار بعد از گل خوردن میلان چنان دستم رو کوبیدم زمین که مچ دستم تا چند روز درد می کرد.
از این جنس خاطرات زیاد دارم ، خلاصه کلام اینکه عشق و علاقه و وفاداری ، در یک کلام "طرفداری" تو فوتبال خیلی پدیده جالب و قشنگیه...
اگه خاطره یا نظری در این رابطه دارید بنویسید حتما.
