اختروشها یا کوازارها هستههای فعال به شدت نورانی کهکشانهای دوردست هستند و نام اختروش یا شبه ستاره برای این به آنها داده شده است که اجرامی بسیار درخشان و نقطهای همانند ستارهها به نظر میرسند.
اختروشها پیشتر به عنوان منابع انرژی الکترومغناطیسی شامل امواج رادیویی و نور مرئی با انتقال به سرخ زیاد شناخته میشدند که به ستاره ها شبیه بودند باوجود بحثهای مختلف بر سر وجودیت این شئ آسمانی همگی دانشمندان به یک توافق علمی رسیدند که یک اختروش هاله متراکم شده مادهاست که ابر سیاهچاله یک کهکشان جوان را احاطه کردهاست. ماهیت واقعی اختروشها به درستی شناخته شده نیست اما بر اساس آخرین مطالعات، اخترشناسان به این نتیجه رسیدهاند که انرژی عظیم اختروش ها از فروریزش مواد داخل اَبَرسیاه چالهی مرکزی کهکشانهای جوان تامین میشود.
اختروش ها اجرام اسرارآمیزی هستند که ستارهشناسان آنها را در سال ۱۹۶۰ کشف کردند آنها همچون کهکشانها منابعی از نور و امواج رادیوییاند به نظر میرسد که آنها دورترین اجرام شناخته شده باشند. با این حال بسیار نورانی اند یعنی به روشنایی صدها کهکشان ولی بسیار کوچکتر از بیشتر کهکشانها. این پرسش مطرح است که چگونه یک جسم کوچک میتواند چنین نوری تولید کند. احتمالاً حفرهای سیاه درون مرکز اختروش باعث نابودی آن میشود و پیش از نابود شدن نوری شفاف و درخشان پدید میآورد.
در حالی که بحث در باره ماهیت این اشیاء وجود داشت تا اوایل سال ۱۹۸۰، هیچ توافقی در باره ماهیت آنها وجود نداشت و حالا یک، توافق علمی وجود دارد که اختروش، یک ناحیه متراکم و فشرده در مرکز، یک کهکشان بزرگ میباشد که سیاهچاله بسیار بزرگی را احاطه کردهاست. اندازه آن برابر شعاع شواتز شیلد سیاه چاله میباشد. اختروش توسط صفحه به هم پیوسته اطراف سیاهچاله، قدرت خود را به دست میآورد. درخشانترین اختروشها با سرعتی انرژی خود را ساطع میکنند که میتواند فراتر از خروجی میانگین کهکشانها باشد که معادل با یک تریلیون خورشید میباشد.
ستاره شناسان چندی پیش با بررسی ۱۴۰.۰۰۰ اختروش، سرعت انبساط کیهان را طی ۱۰.۸ میلیارد سال گذشته، تاکنون اندازه گیری و ترسیم کردند.
