شهریار

مرغ زخمي اي جگر گوشه کيست دمسازت*** با جگر حرف ميزند سازت تارو پودم در اهتزاز آرد*** سيم ساز ترانه پردازت حيف ناي فرشتگانم نيست***تا کنم ساز دل هم آوازت واي ازين مرغ عاشق زخمي ***که بنالد به زخمه سازت چون من اي مرغ عالم ملکوت*** کي شکسته است بال پروازت شور فرهاد و عشوه شيرين*** زنده کردي به شور و شهنازت نازنينا نيازمند توام*** عمر اگر بود مي کشم نازت سوز و سازت به اشک من ماند*** که کشد پرده از رخ رازت گاهي از لطف سرفرازم کن***شکر سرو قد سرافرازت شهريار اين نه شعر حافظ بود*** که به سرزد هواي شيرازت