در سال 1994، او با خود عهد کرد اگر برزیل در جام جهانی آمریکا، قهرمان شود، او تا آخر عمر، تنها زرد و آبی و سبز و سفید (رنگ لباس تیم ملی)، خواهد پوشید و با ضربات پنالتی مشهور آن سال، این اتفاق رخ داد. برزیل از سد ایتالیا و روبرتو باجو گذشت و اکنون بعد از 20 سال، پیویوتی، روی عهد خود ایستاده است.
کمد لباس ها، اتومبیل، خانه و محل کار او، به نوعی موزه سلسائو به شمار می رود. او حتی در تاریک ترین ساعات روز، روشن به نظر می رسد. حمایت این پیرمرد از تیم ملی کشورش، به آشپزخانه هم رسیده و او تنها غذاهایی تناول می کند که به رنگ های کشورش باشد؛ چیزی که در حقیقت سالم تر از آنی است که به نظر می آید، چون او می تواند سبزیجات بسیاری وارد رژیم غذایی اش بکند.
نلسون همچنین با گوش دادن به سرود برزیل، به محل کار می رود و صدای آن را هم بلند می کند. عکس زیر در یک روز دوشنبه و وقتی وکیل داستان ما فقط برای خوشگذرانی، در حال رانندگی بود، گرفته شده است.
