بعد بازگشت تیم ملی جایی نبود که علیرضا بیرانوند حضور نداشته باشه و دست به بدترین کار ممکن نزنه خراب کردن و به لوث دراوردن مهار پنالتی رونالدو .داستان و داستان وداستان پشت سرهم ..انقدر هم تکرار شد که فکر میکنی داره دروغ میگه و دروغاش باورش شده اینکه میگه : فکرکردم خواب بودم تمام سختیها از جلوی چشمم رد شد تا اینکه پورعلی گنجی منو بیدار کرد دیگه خسته کننده شده بود اما بدتر از این خراب کردن ذهنیت بکر و تخیل و تاریخ از یه صحنه ناب برای تماشاگر ،بیننده و هوادار فوتبال بود اینکه اجازه ندی خود تصویر حرفشو بزنه اینکه مرتب و منظم بری روی مغز بیننده حرف بزنی و داستان سرایی کنی و نزاری این لحظات ناب در سکوت و شور درونی ماندگار بشه مثل این طراحی زیبا و الهام بخش و کی فهمانده شود به بیرانوند و بیرانوندها بنظر امری غیرممکنه جایی که کاسبان تبلیغ و احساس بر کرسی رسانه های کم شعور باقی هستند