مغولان معتقد بودند "آب روحی زنده است و آلوده کردن آن گناه" و نیز "ارواح در کنار آبها و جویبارها زندگی میکنند" پس نباید آن را آلوده کرد. دلیل دیگر را این میدانستند که در صورت آلوده شدن آب "رعد و برق" ایجاد میشود. "یاسای چنگیزی برای احترام به روح آب, قدغن کرده بود کسی در آب جاری لباس یا سر و تن بشوید. مغولان باید آن قدر لباس خود را میپوشیدند تا پاره شود." حرمت آبهای جاری نزد چنگیزخانیان به جایی رسید که وضو و غسل مسلمانی ممنوع شد و شست و شوی البسه نیز تابع پارهای شرایط بود. مارکوپولو در خصوص شستشوی نوزادان مغولی میگوید "مغولها فقط نوزادان را استحمام میکردند 7 روز پس از تولد, قوری خانوادگی را با آبی نمکین به دقت شستشو میدهند و قوری را از همان آب پر میکنند و نوزاد را با آن میشویند. 7 روز بعد نوزاد را با آب نمک میشویند. در پایان سومین هفته را با مخلوط شیر و آب میشویند. در پایان هفته چهارم نوزاد را با شیر مادرش میشویند تا از ناراحتیهای پوستی در امان باشد. پس از این استحمام چهارگانه فرد مغول تا پایان عمر حمام نمیکند."
تصویر: مراسم نامگذاری نوزاد که او را در سه نوبت میشویند و سپس نوزاد را در قنداق میپیچند و به دست پدر میدهند تا اسم را در گوش نوزاد زمزمه کند.
