یکی از واقعیت های دردبار جهان آدمیان،سوء استفاده جنسی از کودکان Child Sexual Abuse است که در فیلم های بسیاری به شکل مستقیم یا غیر مستقیم به آن پرداخته شده است، ولی به نظر می رسد هیچکدام از آنها نتوانسته اند مانند فیلم جشن (توماس وینتربرگ-۱۹۹۸) تصویری چنین تلخ و عریان از این جنبه از شقاوت بشری را نمایش دهند.
«جشن»اولین فیلم برآمده از مرامنامهی دگما (محصول فونتریر و دوستانش) ساختهی توماس وینتربرگ دانمارکی است. سرگیجهآور و آزاردهنده؛ چه در پوستهی ظاهری اثر و چه در طرح و پیرنگ قصه. فیلم مانند کارهای فیلمسازانی از جنس فونتریر و هانکه مخاطب را آزار میدهد، چون تلخی و کراهتی متعفن را عریان میسازد و ذهن مخاطب را مانند شخصیتهای قصه از تشخص و ریاکاری پوسیدهی متمدنانه خلع سلاح میکند. تجربهی تماشای چنین فیلمهایی مثل سقوط بیپایان از یک ارتفاع، در سیاهی مطلق کابوسی ناتمام است. فیلم بهشدت به تحلیلهای روانکاوانه راه میدهد و انطباق دلپذیری با داستانکهای ممنوعهی فراروایتها دارد. پسری رازی مهیب را در جشن تولد پدر پیر و ثروتمندش برملا خواهد کرد. همین ایدهی مرکزی، آنقدر کنجکاویبرانگیز است که به سروقت این شاهکار بیهمتا بروید. درنگ نکنید.
آنتونی داد منتل٬ فیلمبردار انگلیسی برنده جایزه اسکار که آثاری چون «میلیونر زاغهنشین» و «خلسه» را در کارنامه خود دارد، فیلمبرداری است که به تجربهگرایی شهرت دارد. کار او در فیلم «جشن» ساخته توماس وینتربرگ که از معروفترین فیلمهای جریان «دگما ۹۵» بود و منتل به تمامی آن را با دوربین روی دست و با استفاده از یک دوربین ویدیویی ساده فیلمبرداری کرد از نمونههای مشهور برای تجربهگرایی این فیلمبردار نامدار است که باعث شد کار او بسیار مورد توجه قرار گیرد. naghdefarsi
دانلود: 720p - زیرنویس فارسی - تماشا در 30نما- زیرنویس فارسی - تماشای رایگان در اینترنت آرشیو
پیش تر: