فرصت سوزی تا کی

بعد از جام جهانی ۹۸ برتی فوگتس در دو جلسه سه ساعته با استفان افنبرگ که از اردوی تیم ملی در جام جهانی ۹۴ اخراج شده بود شرایط برگشت او را با هم بررسی کردن و افنبرگ کم نظیر به مانشافت بازگشت. البته متاسفانه بعد از دو بازی گفت که دیگه علاقه ایی به بازی در مانشافت نداره و در بدترین شرایط تیم را رها کرد. برتی فوگتس هم بعد از دو بازی دوستانه از مانشافت کناره گیری کرد. مشگل زمانی حادتر شد که اریش ربیک که سالها خانه نشین بود سر مربی مانشافت شد و فاجعه ها رقم زد. متاسفانه مسوولین فدراسیون بعد از ربیک به رودی فولری که حتی مدرک مربیگری هم نداشت اعتماد کردن در حالیکه بهترین گزینه یعنی اتورهاگل که در آلمان به او سلطان بوندس لیگا میگفتند نادیده گرفته شد. همان ریهاگلی که در یورو ۲۰۰۴ کاری شبیه به معجزه انجام داد. نابخردی فدراسیون با انتخاب کلینزمن و بعد از آن لوو همچنان ادامه دارد و فرصت ها یکی پس از دیگری از بین میروند. سوال اینجاست چرا بجای امثال ریهاگل ، هتسفیلد، هاینکس، دام انتخاب های بدی چون کلینزمن و فولر لوو انجام شد. تا کی به لوو باید فرصت داد تا در بزنگاه ها بازنده از زمین خارج شود. چرا از افکار و ایده های نو مثل اشترایس، تدسکو، الگرت استفاده نمیشود؟