یکی دیگر از موضوع های اختلاف بنیادین بین مادریدیستا ها و کوله ها، شکل انتقال دی استفانو، فوق ستاره ی آن روز های رئال، به مادرید بود.
دی استفانو در سال های 1945 تا 1951 در باشگاه ریورپلاته آرژانتین، و در سال های 1951 تا 1953 در باشگاه میلوناریوس کلمبیا توپ میزد. میلوناریوس برای انجام یک بازی دوستانه با رئال مادرید به استادیوم نوئوو استادیو چامارتین ( استادیوم جدید چامارتین که امروزه با نام سانتیاگو برنابئو میشناسیم ) آمده بود. میلوناریوس در آن بازی رئال را 4-2 شکست داد و سانتیاگو برنابئو یسته مدیر وقت رئال مادرید فوق العاده تحت تاثیر بازی دی استفانو در آن بازی قرار گرفت. در جولای 1953 رئال مادرید با باشگاه میلوناریوس، سر انتقال دی استفانو به توافق رسید.
از سوی دیگر بارسلونا نیز متوجه استعداد های دی استفانو هنگام حضور او در میلوناریوس شده بود و
عملیات انتقال او را به رامون تریاس فارگاس اهل کاتالان داده شد. فارگاس علاوه بر داشتن تخصص در امر وکالت بازرگانی، پسر یکی از سهامداران میلوناریوس به حساب می آمد. رئیس وقت بارسلون، انریک مارتی ایکارتو، از سوی دیگر، استعداد یاب کاتالانی، جوزپ سامیتیر را برای سرعت بخشیدن به روند مذاکرات، استخدام کرد. جوزپ سامیتیر به نوبه خود یک فرد اهل کاتالان به نام خوان بوسکتس که در کلمبیا زندگی می کرد را به کار گمارد. بوسکتس از کارگردان های ورزشی تیم رقیب میلوناریوس، یعنی سانتافه نیز بود. وی در ابتدا با یک اولتیماتوم سنگین سعی کرد باشگاه را به رای خود درآورد. ولی بعد از رد شدن اولتیماتوم او توسط میلوناریوس، بوسکتس تلاش کرد دی استفانو را ترغیب به جدا شدن از میلوناریوس و پیوستن به بارسلونا کند، با وجودی که دی استفانو به باشگاه بدهی مالی داشت.
پیچیدگی قضیه آنجا بود که حق فروش دی استفانو علاوه بر میلوناریوس، به صورت مشترک در اختیار باشگاه سابق دی استفانو، ریورپلاته آرژانتین نیز بود و باشگاه آرژانتینی با شرایط قرارداد شده توسط بارسلونا موافقت کرد. شرایطی که میلوناریوس نیز موافق بود، تا وقتی که اولتیماتوم شدید اللحن بوسکتس، نظر آنها را برگرداند.فارگاس مذاکره کننده نخست کاتالان ها، با انتقاد از ریاست وقت بارسلونا، عدم پشتیبانی مالی مناسب از او را نیز به عنوان فاکتوری بزرگ در عدم رضایت باشگاه کلمبیایی، عنوان کرد.
دی استفانویی که توسط بوسکتس نیز ترغیب شده بود با بارسلونا قرارداد امضا کرده و فیفا، بدون اطلاع از خروج غیر قانونی دی استفانو از باشگاه کلمبیایی، این قرارداد را ثبت نمود. اما فدراسیون اسپانیا قرارداد را قانونی تشخیص نداده و برای قانونی شدن روند انتقال بازیکن، رضایت هر دو باشگاه میلوناریوس و ریورپلاته را اجباری دانست. از سوی دیگر، میلوناریوس که در جولای 1953 با رئال مادرید به توافق رسیده بود گزارش این قرارداد را به فیفا ارسال کرد.
بنابراین کمیته قضایی فیفا، با توجه به شرایط غیر نرمال دی استفانو، این موضوع را داخلی دانست و رای گیری را به فدراسیون اسپانیا محول نمود. دی استفانو که برای نهایی کردن قرارداد خود با بارسلونا پای به فدراسیون اسپانیا گذاشت، ولی در طول مذاکرات دی استفانو با فدراسیون اسپانیا، سانتیاگو برنابئو رئیس وقت رئال مادرید، او را راضی به امضای قرارداد با رئال مادرید کرد.
در 15 سپتامبر 1953، فدراسیون اسپانیا رای نهایی در مورد وضعیت دی استفانو را اعلام کرد. قرار بر این شد که دی استفانو 4 سال مدت قرارداد خود را به طور برابر، 2 سال در بارسلونا و 2 سال در مادرید بگذراند. رای صادره چنان تاثیر منفی بر هیئت مدیره بارسلونا و هواداران گذاشت که اعتراض های شدید اینها منجر به کناره گیری مارتی از ریاست بارسلونا شد.
در نهایت، بارسلونا در این قرارداد به نفع مادریدی ها کناره گیری کرد. دلیل کناره گیری بارسلونا هنوز هم از سوی دو باشگاه مختوم مانده است. این اتفاق بر دشمنی و اختلاف بین دو باشگاه بزرگ اسپانیا، دامن زد.
