«مَن» در زبان فارسی امروزی ، هم حالت فاعلی(nominative) و هم حالت مفعولی(accusative) داره ، اما در پارسی میانه تنها حالت مفعولی(accusative) داشته ! حالت فاعلیش چی بوده پس ؟ زبان پارسی میانه یک حالت فاعلی برای «من» داشته که "uz"(اُز) بوده . هنوز هم در زبان تالشی و برخی زبان های کُردی مثل اورامی همچین چیزی رو داریم که az اَز هست توی این زبان ها. معادل و هم ریشه همین در بقیه زبانهای هندوراوپایی: اوستایی : azem ، پارسی باستان : azam(که اشتباها توی کتیبه های هخامنشی خوندنش adam :| ) ، سانسکریت : aham ، هیتی : uk ، لاتین کهن : ego ، ژرمنی باستان : ek[نروژی و ایسلندی: eg ، گوتی: ik ، آلمانی جدید : ich ، انگلیسی i ] ، بالتی : aš و... اینها همگی از واژه نیای *eg گرفته شده