فعل «شُدن» و حالت مجهول «بودن» ( باشم ، باشی ، باشد و...) که در فارسی جدید رواج دارد فعلی بیگانه و غیر پارسی است که احتمالا ریشه در زبانهای قدیمی ایرانی آسیای میانه دارد ، و ریشه محکمی برای آنها در پارسی میانه و کهن دیده نشده یکی از بامانده های پارسی این افعال ، حالت ادبیِ «باشد» است یعنی «بُوَد» ، از 6 صیغه قدیمی این فعل(بُوَم ، بُوی ، بُوَد ، بُویم ، بُوید ، بُوَند) تنها "بُوَد" از حذف و نابودی سالم گذر کرده است و 5 صیغه دیگر حذف شده اند. حالت پارسی میانه ایِ «شدن» هم چیزی شبیه فعلِ «وابیدن» بوده است که هم اکنون در گویش های جنوب و جنوب غرب کشور رواج دارد -------------------------------- نتیجه : زبانی که فارسی جدید یا فارسی معیار نام گرفته ، بخش قابل توجهی از ساختار گرامری و فونوتیکی خود را از زبان های ایرانی آسیای میانه مثل سغدی ، باختری ، پارتی و خوارزمی به ارث برده است .