ويلار پروزا، اسم يه دهه تو ٤٠ كيلومتري تورين. دهي كه آنيلي ها مثل بقيه اهاليش، با پيدا كردن و فروش مرم ابريشم به تجار سعي ميكردن پولي به دست بيارن.
از سال ١٩٣١، هر سال يوونتوس تيم اول و دوم رو جمع ميكنه و ميره اونجا. تو زميني كه تيم روستا توش تمرين ميكنه، بازيكنايي كه ارزششون روي هم نزديك به نيم يا حتي يك ميليارد دلاره ميرن بازي مي كنن در صورتي كه مثلا امسال براي بازي اول رونالدو قطعا سه برابر ظرفيت ورزشگاهُ آليانز هم ميتونست تماشاچي بياره اونجا و يك درآمدزايي خيلي مناسب داشته باشه.
مردم اون روستا هم تقريبا همه شون ميان تو اون زمين جمع ميشن بازي رو ببينن. بچه هاي كوچيك لباس دل پيرو و رونالدو و باجو تنشونه و رو كله شون حرف J و CR7 رو طراحي مي كنن. آخر بازي هم كه هميشه قبل از ٩٠ دقيقه س، هر وقت اهالي صلاح بدونن ميريزن تو زمين و بازيكنا رو لخت ميكنن. مثلا امروز بونوچي و امره جان فقط شورت زيرشون باقي موند و بقيه رو هواداري به يادگار ورداشتن.
رونالدو تا به حال تو فينال يورو و فينال ليگ قهرمانان بازي كرده ولي براي اولين بار وسط فوتبال حرفه اي، فوتبال روستايي بازي كرد. [البته همينطور بقيه بازيكن هاي جديد]
اين سنت هاي يوونتوسه، سنت هايي كه هيچ باشگاه چيني اي نميتونه حتي معناش رو بفهمه.