مرحله اول ; عصر نخستین
در مرحله اول (بین 50- و 50 ثانیه ) جهان متحمل انبساطی سریع شد(بیگ بنگ).همراه با این انبساط مسلما دمای جهان نیز به سرعت پایین آمد.با خنک شدن جهان نیروهای مختلف که زمانی به صورت یک "ابر نیروی" اصلی با یکدیگر یک پارچه بودند به تدریج از هم جدا شده و چهار نیروی شناخته شده امروزی را بوجود آوردند.
گرانش اول از همه جدا شد.سپس نیروی هسته ای قوی و پس از آن نیروی هسته ای ضعیف و در آخر نیز نیروی الکترومغناطیس بوجود آمد.
بدلیل اینکه نور بلافاصله پس از تولید جذب میشد در ابتدا جهان کدر و مات و آسمان سفید بود.
مرحله دوم ; عصر پر ستاره
امروزه ما در مرحله دوم زندگی میکنیم (بین 6 و 14 ثانیه).در این دوره گاز هیدروژن فشرده شده و ستارگان شعله ور آسمان را روشن کرده اند.در این عصر ما ستارگان غنی از هیدروژنی را میبینیم که برای میلیاردها سال میدرخشند تا جایی که سوخت هسته ای خود را به اتمام برسانند.در این مرحله شرایط برای پیدایش DNA و حیات محیا شد.
مرحله سوم ; عصر انحطاط
در این مرحله (بین 15 و 39 ثانیه) سرانجام انرژی ستارگان موجود در جهان تحلیل می رود.فرآیند ظاهرا دائمی سوزاندن هیدروژن و تبدیل آن به هلیوم بالاخره متوقف میشود و توده های بی جانی از مواد هسته ای مرده را به شکل کوتوله های سفید،ستاره های نوترونی و سیاهچاله ها باقی میگذارد.ستارگان آسمان از درخشش باز می ایستند و جهان به تدریج در تاریکی فرو می رود.
در مرحله سوم با از دست دادن مولدهای هسته ای ستاره ها،دمای جهان به مقدار زیادی افت پیدا میکند.
مرحله چهارم ; عصر سیاهچاله
در این مرحله (بین 40 تا 100 ثانیه) تنها منبع انرژی موجود تبخیر آهسته انرژی سیاهچاله ها خواهد بود.آن طور که ژاکوب بکنشتاین و استیون هاوکینگ نشان داده اند،سیاهچاله ها واقعا سیاه نیستند.آنها در حقیقت مقدار ناچیزی انرژی منتشر میکنند که تبخیر نامیده میشود.
سیاهچاله های تبخیر شونده طول عمرهای متفاوتی دارند.یک سیاهچاله کوچک به ابعاد یک پروتون میتواند 10 میلیارد وات انرژی در طول زمانی معادل عمر منظومه شمسی منتشر کند.تبخیر یک سیاهچاله با جرم خورشید به مدت 66^10 سال تداوم خواهد داشت.همچنین تبخیر سیاهچاله ای به جرم یک خوشه کهکشانی به مدت 117^10 سال طول خواهد کشید.
مرحله پنجم ; عصر تاریک
در مرحله پنجم (فراتر از 101 ثانیه) قدم به عصر تاریک جهان میگذاریم.زمانی که تمام منابع گرما سرانجام به اتمام می رسند.در این مرحله با نزدیک شدن دما به صفر مطلق جهان به آهستگی به سمت مرگ پیش می رود.در این نقطه اتم ها تقریبا از حرکت باز می ایستند.شاید حتی خود پروتون ها نیز متلاشی شده و دریای شناوری از فوتون ها را به همراه سوپ رقیقی از ذراتی که برهم کنش ضعیفی با هم دارند (نوترینوها،الکترونها،ضد ذرات آنها،پوزیترون) بر جای گذارد.جهان در این مرحله ممکن است حاوی نوع جدیدی از اتم به نام پوزیترونیم باشد که شامل الکترونها و پوزیترون هایی است که به دور هم میچرخند.
"و این گونه هست که جهان هستی با آن همه تولد،مرگ و حیات به پایان میرسد."
