هیچ وقت فکر نمی کردم غصه کم اسطوره بودن یووه رو بخورم.. چیزی که باهاش عاشق یووه شدم، چیزی که فکر می کنم یووه فرق داشت با بقیه

همیشه دلخوش به این بودم که یووه همیشه پر از بازیکنایی هست که به صد تا جام و سی ال ارزش دارن. پیش خودم میگفتم الکس بره بوفون هست. بوفون بره کیلینی هست مارکی هست لیخشتاینر هست بارزالی هست.. ولی الان بوفون نیست مارکی نیست لیخت نیست بارزالی سال دیگه میره کیلینی و مانژوکیچ هم کم کم میرن.. من همیشه میگفتم یووه با بقیه تیم ها فرق میکنه. بعد رفتن اینا یووه چه فرقی داره با بقیه تیما.. هیچ وقت فکر نمی‌کردم همچنین روزی رو میبینم هیچوقت..