این روزها هزار بار شنیدیم و خواندیم:
«تاسف برای کره جنوبی که بازیکن بزرگسال آورده، هزار آفرین به ما که تیم المپیک توکیو را فرستادیم»
وقتی حرف اشتباه (با هر نیتی) مدام تکرار شود، به عنوان حقیقت جا میافتد. غافل از اینکه حقیقت شاید همان جملهای است که هنوز کسی نخواسته، نمیدانسته یا نتوانسته به زبان بیاورد.
۱- مهدی امینی دروازهبان و کاپیتان ما نمیتواند "حتی" در مقدماتی المپیک توکیو بازی کند.
۲- چرا گزارشگران نمیگویند نورافکن و شکاری با وجود شرط سنی المپیک توکیو، بخاطر اهمال فدراسیون در رایزنی، جاکارتا را از دست دادند؟ نکند برای بی حالی فدراسیون نیز باید یک ستاره بیافزاییم.
۳- حالا که امینی بود چرا همسنهای او (عزتاللهی بدون تیم + مجید حسینی) نبودند؟
۴- کره جنوبی قانون شکنی نکرده و مطابق شرط سنی بازیهاست (متولدین بعد از اول ژانویه ۱۹۹۵) + سه بزرگسال.
۵- کره جنوبی تیم مربوط به المپیک توکیو را جداگانه در تورنمنتهای مختلف آبدیده خواهد کرد.
۶- چه کسی گفته بازیهای آسیایی یعنی اردوی تدارکاتی؟
از دیدگاه کره جنوبی، بازیهای آسیایی یک میدان بسیار مهم رسمی است، نه آزمون تدارکاتی.
۷- اهمیت کسب مدال طلای بازیهای آسیایی، به هیچ وجه کمتر از اهمیت صعود به المپیک نیست.
این چه قداستی است که بخاطر ستایش فدراسیون و برای پوشش خرابکاریها، به "صعود المپیک" میدهید؟
فوتبال حتی در خود المپیک، هرگز جزو رشتههای مهم نبوده.
۸- در خود المپیک هم ۳ یار بزرگسال مجاز است.
۹- اعزام جوانها مثبت است اما برای توجیه ناکامی کافی نیست. خاصه با رسوایی تاریخی مقابل میانمار.
به نقل از کانال تلگرامی مهدی رستم پور
