تقریبا سال 99 بود که محو و خیره بازی آرسنال شدم.
نفوذ های زیبای اورمارس بازی برکمپ؛ شادی گل های کانو و بعد هم دوران پادشاهی آنری... در سر کلاس هام و وقتی دانش اموزام ازم میپرسیدن طرفدار مسی هستم یا رونالدو از هانری کبیر براشون میگفتم و از شخصیت تیمی ارسنال.
برای من همیشه ارسنال با شخصیت ونگر پیوند خورده و تصور این دو بدون هم برای من دشوار بود. حتی در بدترین روزهایی که هوادارن جدید شعار ونگر اوت میدادن
من عمیقا به in arsene we trust اعتقاد داشتم و معتقد بودم بالاخره ایرن روزهای سخت بدهی های ساخت امارات تموم میشن. اما موج اتفاقاتی که طی چند سال گذشته در باشگاه اتفاق افتاد و برکناری ونگر باعث شد یک نگاهی به گذشته بندازم. اینکه مدیران باشگاه عملا از ونگر برای درامد زایی استفاده کردن و باشگاهی با این حجم از طرفداری رو در طی این سال ها به تحقیر های بزرگی کشوندن. شاید برای اون ها هشت تا خوردن از منچستر و ده تا خوردن از بایرن انقدر برای ما تلخ بود برای کرونکه ها تلخ نباشه و اونها مدام به درامدشون فکر کنند.
وقتی به این فکر میکنم که طرفداری ارسنال توی برهه ای از تاریخ 2003-2004 متوقف شدند و بعد از اون این تبدیل به یه رابطه یک طرفه از طرفدار هواداران شد باعث شد عمیقا از نگرش مدیر های باشگاه به هواداران نا امید بشم.
ضربه اخر رو شاید مصاحبه ونگر زد؛ جایی که گفت پشیمونه از این زمان طولانی در ارسنال. این یعنی حتی استاد هم به این نتیجه رسیدن وفاداری در فوتبال مدرن بی معنیه و بیشتر به جنبه های بیزینسی فوتبال در جزیره تاکید کردن.
ارسنال تیم اول من بود برای حدود بیست سال. امشب که طرفداری از ارسنال رو در همین سایت طرفداری متوقف میکنم احساس میکنم بخش بزرگی از علاقه ام به فوتبال رو از دست میدم.
امیدوارم شما دوستان سال ها از برد های تیم محبوبتون لذت ببرید و هرگز اینچنین مورد خیانت مدیران تیم محبوبتون قرار نگیرید. اگر تجربه مشابهی دارید در میون بزارید
