وقتی کسی از باختن رقیبش خوشحال میشه اسمش دکل نوردی یا هر لفظی زشتی ک ب کار میره نیست،ی حس کاملا طبیعیه ک بیشتر کسایی ک فوتبالو دنبال میکنن دارن و دست خودشون هم نیست.اما این مساله تا وقتی درسته ک تبدیل ب اسطوره سازی و کری های چیپ نشه.
شب بازی استقلال با العین با اختلاف تلخ ترین شب زندگیم بود،اما چیزی ک تلخ ترش میکرد چرت و پرتای وقیحانه ی عده بود ک باعث شد تا یکی دو هفته از ترس رفیقای پرسیم کلا جایی نرم.بازم میگم خوشحالی با تحقیر شدن رقیب کاملا طبیعیه اما نباید رو مخ طرفداراشون رفت،فقط در حد کری معمولی.خداوکیلی فوتبال ارزششو نداره کسیو برنجونیم و باعث غصه خوردنش بشیم.
ی حرکت زشت دیگه ک وحشتناک زیاد بود اسطوره سازی از امثال خربین و عبدالرحمانه ک برا ما قد پشه اهمیت قائل نیستن،اونوقت ی سری تو هر بحثی ی اسمی ازشون میارن.خدایی خیلی حرکت زشتیه!
شاید ی عده بگن ک همه تو آسیا باید طرفدار تیم کشورشون باشن و حمایت کنن.ولی ب نظر من هر کس دوست داره میتونه پشت رقیب باشه هر کس هم دوست نداره نباشه.نمیشه کسیو زوری طرفدار کرد.حس وطن پرستی برا بازی های ملیه،حالا اگه کسی واقعا دوست داره در هر شرایطی پشت تیمی از کشورش باشه ب خودش مربوطه و نباید بقیه رو مجبور ب این کار کنه.
? ? ?
? ?
