داداشاى ميلانى يه لحظه

ديشب بعد از باخت انقدر اعصابم داغون بود كه نه تونستنم كامنت بذارم نه حتى بخونم كامنتا رو. امروز كه ميخوندم خيلى از دوستان غير ميلانى و حتى ميلانى كنايه زدن و يه سرى توييت هم واسه تمسخر باخت ميلان اومده بود. ولى من كماكان به تيم اميدوارم. در مورد بازى بايد بگم از رومانيولى انتظار بيشترى داشتم. واقعا نسبت به قبل خيلى ضعيف تر بود. اكثر هجمه ها روى دوناروما و گتوزو بود. در مورد دوناروما فقط رو گل اول مقصر بود. گل دوم كه توپ به پاى بوناونتورا خورد و گل سوم هم كه دفاع به كل جا موند. تو فاز دفاعى موساكيو واقعا خوب بود. تو هافبكامونم فقط جكى. خط حمله هم كه در مورد بورينى به جز پاس گلش حرفى نيست. هيگواين هم كه بنده خدا موقعيت نداشت. سوسو هم كه وقتى پرس شه تيم فلج ميشه. در كل تا وقتى گل اولو نخورده بوديم خوب بوديم ولى چيزى كه واقعا اذيت ميكنه اينه كه تيم هنوز ذهنيت برد نداره. هنوز اون ترس رو داره. مشكل ميلان بيشتر روحى هستش. و همچنين كمبود سرعت موقع حمله. نكته كاملا مشهود نبود يه هافبك تراز اول تو تيمه كاش نيم فصل رفع بشه اين مشكل. در ضمن درسته ضعيف بوديم و نميخوام داور رو مقصر بدونم ولى تمام ٥٠-٥٠ ها رو به نفع ناپولى سوت زد و گل اولم وقتى خورديم كه جكى رو پشت محوطه زدن و خطا نگرفت و اومدن و گل اول زدن. به هر حال به تيم اميدوارم