چیزی تا بازی حساس پرسپولیس و الدحیل در چهارچوب بازی های لیگ قهرمانان آسیا نمانده و به این بهانه امروز قصد داریم نقاط ضعف پرسپولیس و راه های پیروزی این تیم پرطرفدار ایرانی رو در مقابل الدحیل بیان کنیم.
《نقاط ضعف فاز حمله》
تیم پرسپولیس با از دست دادن مهره های کلیدی اش ضعف شدیدی را در فاز حمله حس میکند. از نتایج این تیم میتوان این نکته را فهمید. جایی که در سه بازی لیگ برتر، آمار صفر برد و زدن 2 گل را ثبت کرده است.
برای فهمیدن دلایل ضعف فاز هجومی پرسپولیس باید راه های گل زنی و خلق موقعیت در فوتبال را مرور کرد.
به طور کلی و ساده، میتوان یا از کناره ها خلق موقعیت کرد یا از میانه میدان؛ نقاطی که در دوران طلایی پرسپولیس برانکو، جزء نقاط قوت آنها حساب میشدند و اکنون از نقاط ضعف. دلیل آن هم از دست دادن مهره های کلیدی و محرومیت نقل و انتقالاتی که باعث میشود نتوانند از مهره های جدیدشان استفاده کنند.
پرسپولیس برانکو در اولین فصل قهرمانی در هر دو فاز قدرتمند بود. در میانه میدان حضور 3 مهره کلیدی که به بهترین نحو بازی گرفته میشدند. کمال کامیابی نیا بازیکنی که جلوی مدافعان بازی میکرد و وظیفه قطع توپ و رساندن توپ به سروش رفیعی و محسن مسلمان را بر عهده داشت.
سروش رفیعی بازیکنی بازیساز نیست ولی میدان داری قدرتمند بود و به خوبی توپ را از فاز دفاعی به فاز هجومی منتقل میکرد. محسن مسلمان هم که یکی از بهترین بازیکن های لیگ بود و هست. بازیکنی که پاس هایش محال هست به مقصد نرسند.
این نوع چیدمان و سبک بازی، بهترین سبک بازی ممکن در پست هافبک هست که مهمترین عامل موفقیت پرسپولیس در سالهای اخیر بوده است.
در دیگر نقطه فاز هجومی، وینگر ها و دفاع کنار های فوق العاده پرسپولیس نقطه تکمیلی حمله این تیم بودند.
درمورد بازیسازی فوق العاده پرسپولیس صحبت کردیم اما یادمان نرود که اگر مهاجمان خوبی در تیم پرسپولیس نبودند، این تیم به موفقیت نمیرسید. در سمت چپ زوج امیری-انصاری حضور داشتند که امیری به عنوان یک وینگر تکنیکی با قدرت سانتر بالا در کنار محمد انصاری که یک مدافع با ثبات که هم در فاز هجومی و دفاعی عالی بود. درست است که انصاری یک مدافع خوب است و در فاز هجومی هم مهارت های بالایی دارد اما از صادق محرمی در سمت راست در فاز هجومی ضعیف تر است. جایی که پرسپولیس اگر محرمی را نداشت فلج میشد. محرمی که بسیار تکنیکی بود و سانتر های فوق العاده انجام میداد. او در سمت راست یکه تاز بود؛ زیرا در سمت راست پرسپولیس وینگر خوبی نداشت و گاهی اوقات سروش رفیعی در آنجا به کار گرفته میشد که با امیری تفاوت بسیاری داشت. محرمی با اینکه مدافع خوبی بود اما در مقایسه با دیگر دفاع های پرسپولیس ضعف هایی داشت که توسط مدافعان و هافبک دفاعی خوب پرسپولیس پوشش داده میشد.
پرسپولیسی که درباره آن توضیح داده شد، با این همه نقاط قوت هجومی و بازیسازی قطعا مهاجم نوک خوبی دارد. وقتی که این همه هافبک و وینگر خوب در تیم باشد قطعا موقعیت های خوب بسیاری را ایجاد میکنند و مهاجم حتی اگر از 10 موقعیت به اصطلاح 100 درصد، یکی را تبدیل به گل کند آمار فوق العاده ای را در پایان به ثبت خواهد رساند. کاری که مهدی طارمی دقیقا آن ها را انجام داد و توانست دو دوره آقای گل لیگ برتر شود و موفق به کسب توپ طلا لیگ برتر هم شد.
حال که با نقش و عملکرد بازیکن های پرسپولیس و تاکتیک تیمی برانکو آشنا شدید، میتوانید بفهمید برانکو چه ابزاری نیاز دارد. حال به بررسی وضعیت فعلی پرسپولیس برانکو میپردازیم.
همانطور که گفتیم برانکو به دو فاز قدرتمند وسط زمین و کنار زمین نیاز دارد. قبلا وظیفه و سبک بازی کمال کامیابی نیا، سروش رفیعی، محسن مسلمان، وحید امیری، انصاری، محرمی و مهدی طارمی پرداختیم.
از گزینه های بالا فقط کمال کامیابی نیا و محمد انصاری برای پرسپولیس باقی مانده اند و ماهینی جانشین محرمی و رسن و نوراللهی جانشین سروش رفیعی و عالیشاه جانشین وحید امیری و منشاء جانشین طارمی شده اند. اگر عملکرد آنها را بررسی کنیم بسیار نا امید میشویم.
ماهینی دقیقا مانند انصاری است ولی مقداری در دفاع و بسیاری در حمله ضعیف تر است. قبلا گفته بودم پرسپولیس بدون محرمی در سمت راست فلج میشود؛ اکنون دقیقا این اتفاق افتاده است. ماهینی هم در نفوذ های کمی که دارد ضعیف است و هم در دفاع بسیار آسیب پذیر است.
رسن و نوراللهی اما از محدود بازیکن های پرسپولیس هستند که هم وظیفه شان را خوب انجام میدهند هم فضا و موقعیت برایشان محیا است. درمورد رفیعی گفتم که میدان دار است و وظیفه رساندن توپ از دفاع به حمله را بر عهده دارد. کاری که نوراللهی انجام میدهد و همه از او انتظار دارند. اما در مورد رسن باید بگویم پروفسور اشتباه کرده است. برانکو به هر دلیلی که بود قصد داشت مسلمان را کنار بگذارد و فکر کرده بود در این مورد رسن را در اختیار دارد. اما این فرضیه کاملا غلط است. چیزی که فوتبال دوستان و برانکو از آن پیروی کرده اند.
سبک بازی بشار رسن بسیار شبیه به هموطنش همام طارق است. حتی رسن بیشتر به هافبک وسط نزدیک است. بشار رسن در بهترین حالت یک بازیکن پست 8 است و حتی او را بازیکن پست 6 هم میتوان حساب کرد ( در این باره نباید او را با امثال بوسکتس هم پست دانست، بلکه او با جورجینیو تقریبا هم پست است). اما پروفسور کروات او را برای پست 10 کنار گذاشته بود و در این فصل استفاده کرد. میتوانم با اطمینان بگویم مهمترین عامل عدم موفقیت پرسپولیس در این فصل نداشتن یک بازیساز است. چیزی که منصوریان، توشاک ( البته در اول فصل بدون یوکیتا) و شفر هفته اول در ایران و در اروپا بارسلونا بدون کوتینیو را فلج کرد. شاید دیگر خروجی های پرسپولیس را خود خواسته دانست اما قطعا مسلمان را بیرون انداختند؛ با نیمکت نشینی های بی مورد.
اگر برانکو به هر دلیلی با مسلمان لج نمیکرد و او را نگه میداشت، اکنون تیم رویایی پرسپولیس را در خط هافبک میدیدیم. در این صورت رسن و نور اللهی بسیار بهتر از رفیعی عمل میکردند و کامیابی نیا هم در عقب توپ قطع کن بود و مسلمان هم بی دقدقه بازیسازی میکرد. بنظر برانکو از این اشتباهش درس نگرفته است و جانشینی برای مسلمان نخریده است. بازیکنی مثل یوکیتا، جباروف، نویمایر و ... که در این صورت نویمایر و سبک بازی او بهترین گزینه برای پرسپولیس است. در آن سوی تهران استقلال با حفظ تمام نکات تاکتیکی در پست هافبک ها، در صورت بازی دادن باقری و نویمایر و کریمی و طارق به صورت همزمان، قوی ترین خط هافبک آسیا را در اختیار میگیرد.
در صورت وجود خط هافبک رویایی برای پرسپولیس هنوز هم نقاط ضعفی دارد. منشاء جانشین خوبی برای طارمی هست (البته این مبحث یک مقاله جدا نیاز دارد) اما ثبات لازم را ندارد. در صورتی که در مقابل الدحیل بازی خوب خودش را نشان دهد پرسپولیس میتواند روی آن حساب کند. اما نعمتی بسیار بازیکن فوق العاده ای است که اگر بازیسازی خوبی برایش انجام شود پرسپولیس میتواند روی آن حساب کرد.
در این قسمت به نقاط ضعف پرسپولیس در فاز هجومی اشاره کردیم. در قسمت بعدی راهکار های پرسپولیس برای پیروزی مقابل الدحیل و مطالعه کوتاه سبک بازی الدحیل و ... را بررسی خواهیم کرد.
