استقلال تهران در روز دوشنبه ، پنجم مرداد سال 97 به مصاف السد قطر رفت تا زور آزمایی این دو تیم بزرگ عده ای را شاد کند و عده ای دیگر را غمگین.
انرژی سنگینی روی سکوها حس میشد بطوری که ورزشگاه آزادی شبیه یک کره ی آتشین شده بود . هر چند که استقلال دیدار رفت را در خانه باخت ولی پس از بازی نیز جنگی وجود داشت که بنظر می آید آبی پوشان تا این لحظه قافیه را در جنگ پس از بازی نیز باخته اند.
بیایید دلایل باخت جنگ پس از بازی و اهمیتش را بررسی کنیم.
خب از دلایل شروع میکنیم :
مصاحبه احساسی و غیر حرفه ای کاپیتان آبی پوشان بطوریکه به دنبال مقصر گشت و عدم نتیجه گیری را بر دوش بازیکنانی انداخت که تیمش را ترک کرده اند با اینکار خودش را توجیه کرد و اعتماد به نفس بازیکنان فعلی را به یک رینگ بوکس روحی کشاند
پیشکسوتان در نقش تازه راه افتادگان . پیشکوست های باشگاه نیز ، بازیکنان جوانی که آینده باشگاه هستند را به شدت کوبیدند تا آب سردی باشد برای کسانی که ساق هایشان سرد بود ولی مطمعن باشید که قلب های گرمی دارند .
رسانه ها و عملیات ساختن مرگ از باخت . با توجهی کوچک به تاریخ فوتبال می توانیم ببینم که بازگشت های فوق العاده ای وجود دارد که اختلاف های وحشتناکی را جبران کرده اند باور کنید که استقلال دو گل بیشتر عقب نیست ، باور کنید که استقلال نمرده !
در پایان من مطمعنم که استقلال با اضافه کردن آیتم سرعت به هافبک دفاعی و آیتم توپ گیری به دفاع های کناری می تواند از سد السد نیز بگذرد
اگر دوست داشتید در پست های بطور کامل بازی را آنالیز میکنیم و راه های پیروزی و شکست را مرور میکنیم
